Gelukkig zijn

Gelukkig zijn, dat is toch iedereen zijn doel in het leven. Dat is toch het doel dat wat iedereen zoekt op dit moment. Gelukkig zijn. Maar hoe worden we gelukkig? Dat is de vraag die ik mij de afgelopen maanden heb afgevraagd. Ben op onderzoek uit geweest..

Veel vrienden en bekenden om je heen.. Heel leuk, heel gezellig.. Maar nee hier werd ik niet gelukkig van. Ik werd er blij van op momenten, maar om te zeggen ik word er gelukkig van nee.. Het is korte ter mijn geluk. Dus niet wat ik zocht, ik ben op zoek naar langer termijn geluk..

De liefde? Van verliefdheid wordt je heel gelukkig tot het moment dat de jongen in kwestie weer weg gaat, en je thuis alleen op de bank zit. Dan ben je verdrietig want je wil in zijn buurt zijn, je wilt samen zijn. Maar mijn motto van "Ik heb een leven, mijn partner heeft een leven en we hebben een leven samen." Waar is die dan? Als je alleen met je hoofd bij die ene jongen zit?  Waar blijft dan mijn eigen leven? Mijn eigen principes? Mijn eigen doelen? Mijn eigen gedachtes? Maar kan een man mij gelukkig maken. Nee! Een man of jongen kan bij dragen in mijn geluk maar kan mij niet gelukkig maken.

Maar welke mogelijkheden zijn er dan nog over? Als vrienden mij niet gelukkig kunnen maken, als liefde mij niet gelukkig maakt...?

Ik ben gaan wandelen.. Ik ben de trein in gestapt. En naar het vondelpark gegaan. Het vondelpark met rot weer, in de schemer.. De weg naar het vondelpark, in de trein in de tram. Het voelde als een weg die ik moest bewandelen. De eerste 2 stappen in het vondelpark begon er een lach op mijn gezicht te komen, die er die dag niet meer af is gegaan. Ik was trots op mezelf dat ik alleen iets had gedaan voordat ik een afspraak had. Dat ik alleen iets deed zonder afhankelijk te zijn van een ander, een ander zijn humeur, gevoelens. Ik hoefde alleen maar rekening te houden met me zelf. Dat voelde zo fijn. Alleen ik en mijn muziek.

Later ben ik weer gaan wandelen, dit maal met een goede vriendin, een aanwaaitante zoals dat zo mooi klinkt. De duinen, het strand... Ik heb gerend, ik voelde mij een vogel die tegen het alles op kon. Ik voelde me een met de wind, het strand, de zon.. Het was goed. En weer kwam die lach die ik er maar niet van af kon poetsen. Maar dat wil ik ook helemaal niet...

Het zetten mij aan het denken. Hoe kon ik blij worden van die kleine dingen, hoe kon ik blij worden van die simpele dingen die de natuur heet..? Hoe kon ik blij zijn, terwijl de ik de enige was die in de buurt was? Ik werd gelukkig van mezelf, ik voelde me rustig. Na het stukje strand kwamen we weer thuis, en na best mooie en goede gesprekken kwamen we weer thuis. Ik voelde me gelukkig, maar ook verdrietig. Wat was het nu? Was ik nu gelukkig, of was ik nu verdrietig?

Waarom zo ik mij mezelf eigenlijk die vraag stellen?
Waarom mag je het niet alle 2 voelen. Waarom kan je niet en gelukkig zijn en verdrietig? Waarom kan je niet boos zijn en gelukkig? Geluk is een gevoel net zoals boos, bang, blij en bedroefd. Waarom kunnen die niet samen gaan. Het zijn primaire basis gevoelens die je altijd zou voelen! Maar omdat je een dag verdrietig bent wil niet meer zeggen dat je dan niet gelukkig bent. Geluk voel je vanuit je zelf. Emoties worden getriggerd vanuit je omgeving en gebeurtenissen. Die moet je accepteren. Maar het is niet zodat het niet alle 2 kan zijn!

Zou ik nu sinds tijden kunnen zeggen: Ik ben gelukkig!
Ik denk het wel!