Nog 16 dagen en dan ben je, oma, precies 6 maanden geleden
weg gevlogen. En heb ik een engel aan mijn zijde staan. 6 maanden.. Daarin is
zoveel gebeurd. Mijn eigen huis, nieuwe vlinders, weggevlogen vlinders..
Moeilijke momenten, makkelijke momenten. Momenten met intens verdriet, momenten
van intens genieten.
Opa heeft inmiddels een nieuwe vrouw, een vrouw die ik mag,
die inmiddels met haar doen en laten een plekje in mijn hart heeft gevonden.
Net als haar kinderen. Ik mag ze, ik kan met ze lachen en met ze huilen. Ik heb
er een “aanvlieg” nichtje erbij. Waarvan ik kan genieten. Waar ik lol mee kan
hebben. Ik mag ze stuk voor stuk allemaal. Maar Oma, jou ben ik echt nog niet
vergeten.
Mijn leven is verder gegaan, net als de mensen in mijn
omgeving. De liefde blijft doorleven, de liefde blijft zo diep zitten dat die
niet uit te vegen is. Maar is het daarom een rede om je hart niet open te
stellen. Je hart open te stellen voor een ander. Oma zou toch niet willen dat
ik de rest van mijn leven alleen maar om haar blijf treuren. Haar woorden waren
toch immers tegen me moeder: “ Nine, zorg dat Priscilla door gaat met haar
leven, dat ze door blijft leven op de manier dat ze nu doet!”. Dat doe ik ook, en daarom kan ik ook genieten
en leuke dingen doen met me “aanvlieg oma”. Maar dat betekend niet, dat ik oma
niet elke dag mis. Dat ik elke dag wens dat ze me een knuffel komt brengen en
dat ik mijn diepste geheimen met haar wil delen, en nog steeds haar adviezen
als heel belangrijk bevind. Ik wou dat ik dat nu kon ontvangen. In de fase van
me leven waar ik nu zit, de problemen waar ik nu tegen aan loop. Ik wou dat Oma
dat wist, en dat ze me kon helpen met haar verhalen, adviezen en de uitdrukking
op haar gezicht. Niemand zou dat ooit kunnen overtreffen, niemand zou dat ooit
kunnen vervangen.
Maar wat moet ik dan, tegen mijn aanvlieg familie boxen,
niet accepteren dat ze er zijn. En ze geen kans geven. Ik maak mijn leven daar
zo moeilijk door. En kan er maar het beste van maken. En gelukkig mag ik ze
stuk voor stuk, en is het daarom ook niet zo moeilijk. Maar als er wat
veranderd in het huis van opa, biggelen mijn tranen ook over mijn wangen. Als
ik naar oma’s spiegel kijk, mis ik de spiegel momenten nog elke keer..
Maar mooie momenten moet je koesteren, die zijn niet te
vervangen. Niet door spullen, niet door andere personen.
Oma is en blijft, mijn engel. De engel die elke dag in mijn
gedachte is.
