Één maand later...

Het is nu 1 maand geleden.
Soms kan ik het nog steeds niet bevatten.
Denk ik dat je in het ziekenhuis ligt,
Of dat je gewoon op vakantie bent.

Dan kijk ik naar je foto,
Jouw afscheidsboekje,
Jouw bloem,
Jouw lint..

Het lijkt of er dan iemand langs komt,
Een mes in me hart steekt,
Heen en weer gaat.
En hem dan er uittrekt.

Om me te laten weten,
Dat je er echt niet meer bent.
Alles wat ik van je heb koester ik.
Het lijkt het enige tastbare.

Maar Oma,
Soms ben ik best heel boos,
Waarom ben je nu weg gegaan.
Ik moest nog zoveel van je leren.

Rationeel kan ik het heel goed vertellen.,
Kan ik het heel goed aan,
Maar emotioneel..
Mijn hart blijft huilen.

Waar is die pleister,
Die verzachtende pleister die je me altijd gaf als ik het eventjes moeilijk had,
Die knuffel,
Of gewoon de woorden: "Ik begrijp je, ik snap wat je voelt."

Vrienden en familie geven me veel steun.
Ze maken me aan het lachen, geven me een knuf als dit nodig is.
Maar toch is het anders,
Het is niet van jou.

Lieve Oma,
Ik heb soms het gevoel dat ik het al lang een plekje had moeten geven,
Dat ik door moet gaan,
Dat doe ik ook, ik doe me best.

Maar ik kan je nog steeds niet missen,
Soms wou ik zo graag dat je eventjes in me dromen langs kwam.
Maar zelf daar moet ik je missen..
Je komt niet langs...

Ik wil je nog zo veel zeggen,
Maar meer dan een kaarsje bij je foto kan ik niet doen,
Meer dan alleen maar aan onze momentjes denken, kan ik niet doen om bij je te kunnen zijn..
Om even te weten hoe keutelen ook al weer ging

Ik praat uren lang tegen je.
Het vervelende is alleen je praat niet meer terug...
Je kan niet meer praten,
Nooit meer...

May the force be with you.

Ik mis je, en ik hou van je.
Je kleine grootdochter
Priscilla