Wat is het leven dubbel. Maandag 16 april krijg ik de sleutel van mijn eigen huisje. Ik ben trots en blij. De volgende dag ga ik het plafon en de badkamer verven. Ik stoot mijn teen aan de trap en me teen bloedde. Mama woont een paar straten verder dan mijn nieuwe huisje. Ik naar Mama om een pleister te halen. Zat nog helemaal onder de verf. Daar krijg ik te horen dat het slecht gaat met Oma, maar er is nog wel hoop. Onwijs verdrietig. Ik voelde dat Oma nooit mijn huisje zou gaan zien. Die avond had ik therapie. Ik werd gebeld door Papa, ik zou die avond naar het AMC gaan. Woensdag 18 april 2012 om 00.01 is Oma overleden. Ik had 3 weken vakantie genomen. Met de bedoeling om in me huisje te gaan klussen. Nooit kunnen bedenken dat in de vakantie ook Oma zou overlijden. Ondanks dat het niet onverwachts was, kwam het toch als een verrassing. Woensdag ben ik naar Irma en Roeland gegaan. Ik moest er eventjes tussen uit. Ik kon niet in Lelystad blijven. Mijn gevoel kon dat eventjes niet. Ik ben heel liefdevol opgevangen en we hebben samen veel over Oma gekletst. En me tekst aangepast die ik op de crematie heb voor gedragen. Toen ik zondag terug kwam hadden Papa en Arlinda me woonkamer klaar gemaakt. Mijn woonkamer is af! Mooie meubelen, de kleuren hoe ik wou. Ik ben er super blij mee. Wat 3 weken van blijheid en trots moest worden, kreeg nu een zwarte stempel. Ik besef niet dat oma is overleden. Mijn verstand weet het, maar mijn gevoel kan er niet bij. Ik zal nooit snappen waarom ze heen is gegaan. Ik zou nooit kunnen bevatten dat we nooit meer kunnen keutelen. Nooit meer kunnen knuffelen en nooit meer kunnen kletsen. Ik zou het gaan missen. Sterker nog. Ik mis het nu al. Mijn huisje is bijna af. Met mijn oude kamer ga ik straks aan de slag. Ik wist al maanden dat ik afscheid moest gaan nemen. Van mijn oude huis, mijn huisgenoten en mijn leiding. Maar ook nog afscheid nemen van mijn Oma. Dat had ik niet door. Ik twijfel, of oma me al voldoende geleerd zou hebben, ik twijfel of ik het wel zonder haar red. Maar aan de andere kant. Oma wil dat ik door ga met mijn leven. Haar kracht en wil om te leven. Zou ik nu door gaan zetten. Ook al doet het heel veel pijn..
Voor oma is het beter zo, voor mij...
Ik betwijfel het.
vrijdag 27 april 2012
woensdag 18 april 2012
Dag Oma
Dag lieve Oma,
Slaap zacht.
Droom fijn,
Geef ome Jeroen een knuffel.
Nu heb je eindelijk je rust.
Nu hoef je niet meer te vechten.
Geniet van je wel verdiende rust.
Wij komen er wel!
Hoe erg we je ook gaan missen,
Hoe veel we ook van je houden.
Houden van is ook los laten.
Ook al wil ik dat helemaal niet
Voor altijd ben je in mijn gedachte
Voor altijd in mijn leven.
Alleen niet in levende lijven.
Maar als engeltje naast me
Ik ga je missen Oma
Voor altijd jou Kleine Grootdochter
Slaap zacht.
Droom fijn,
Geef ome Jeroen een knuffel.
Nu heb je eindelijk je rust.
Nu hoef je niet meer te vechten.
Geniet van je wel verdiende rust.
Wij komen er wel!
Hoe erg we je ook gaan missen,
Hoe veel we ook van je houden.
Houden van is ook los laten.
Ook al wil ik dat helemaal niet
Voor altijd ben je in mijn gedachte
Voor altijd in mijn leven.
Alleen niet in levende lijven.
Maar als engeltje naast me
Ik ga je missen Oma
Voor altijd jou Kleine Grootdochter
dinsdag 10 april 2012
Onze dromen samen, de sleutel
Al jaren dromen we samen,
We dromen samen over mijn huisje,
Hoe het gaat worden,
Over wat ik er in wil hebben..
We maakte plannen,
Je zou mee gaan als ik het voor het eerst zou gaan bekijken,
Als ik me contract zou gaan tekenen,
Je zou er bij zijn.
Nu is het zo ver,
Ik krijg vrijdag me huisje,
Toen ik in maart ging kijken,
Was je er niet bij.
En ook nu,
Nu ik vrijdag de sleutel krijg,
Ben je er niet bij..
Onze plannen worden geen werkelijkheid..
En natuurlijk
Ik weet heel goed dat je er nog bent,
En dat in het ziekenhuis ligt,
En herstellend bent,
Dat je er gewoon niet bij kan zijn.
Maar daarom doet het niet minder pijn.
Ik hou van je,
En wil je gewoon erbij hebben.
Ik weet dat ik nu aan mezelf denk,
Ik weet dat het gewoon niet kan.
Ik weet dat je zekerste weten komt kijken.
Als je beter bent...
Maar Oma,
Ik hou van je!
En dit zijn van die momenten,
Dat ik je gewoon mis!
Lieve Oma,
Word snel beter. En zodra ik kan sta ik naast je bed.
En gaan we als het kan gewoon eventjes knuffelen!
Ik hou van je!
We dromen samen over mijn huisje,
Hoe het gaat worden,
Over wat ik er in wil hebben..
We maakte plannen,
Je zou mee gaan als ik het voor het eerst zou gaan bekijken,
Als ik me contract zou gaan tekenen,
Je zou er bij zijn.
Nu is het zo ver,
Ik krijg vrijdag me huisje,
Toen ik in maart ging kijken,
Was je er niet bij.
En ook nu,
Nu ik vrijdag de sleutel krijg,
Ben je er niet bij..
Onze plannen worden geen werkelijkheid..
En natuurlijk
Ik weet heel goed dat je er nog bent,
En dat in het ziekenhuis ligt,
En herstellend bent,
Dat je er gewoon niet bij kan zijn.
Maar daarom doet het niet minder pijn.
Ik hou van je,
En wil je gewoon erbij hebben.
Ik weet dat ik nu aan mezelf denk,
Ik weet dat het gewoon niet kan.
Ik weet dat je zekerste weten komt kijken.
Als je beter bent...
Maar Oma,
Ik hou van je!
En dit zijn van die momenten,
Dat ik je gewoon mis!
Lieve Oma,
Word snel beter. En zodra ik kan sta ik naast je bed.
En gaan we als het kan gewoon eventjes knuffelen!
Ik hou van je!
donderdag 5 april 2012
Samenwerking
Samenwerken, wat is dat?
Samenwerken is een ketting. Als een samenwerking goed verloopt is de ketting heel, mooi rond en zitten er geen gaten in. Op het moment dat ook maar een klein deel van een samenwerking niet goed verloopt. Is de ketting kapot. En werkt de samenwerking niet. En kan je van vooraf aan beginnen om de ketting op te bouwen.
Overal heb je samenwerking nodig, in je werk, je thuisbasis, mensen die je mag. Alles kan je onder het kopje samenwerking gooien.
Een ketting van samenwerking blijft ook heel door goede communicatie. Communicatie die transparant is. Open en eerlijk. Want dat is in alles erg belangrijk. Op het moment dat een communicatie niet goed verloopt kan je niet samenwerken. Je begrijpt elkaar dan niet. Je loopt langs elkaar heen, en er zit een stuk onbegrip.
Maar hoe kan je een samenwerking nu goed laten verlopen. En hoe kan je een samenwerking die niet meer werkt opnieuw opstarten?
Allereerst lijkt het mij heel belangrijk dat er over een weer begrip is. Dat er over een weer duidelijkheid is, dat iedereen weet waar hij of zij aan toe is. Maar hoe kan je dat bereiken. Een middel om het te bereiken is om open en eerlijk te zijn. En transparant naar de gene met wie je samen moet werken. Iedereen heeft vooroordelen, iedereen heeft een mening en deze word al gevormd op het moment dat je iemand tegen komt en voor het eerst iemand ziet. Dan al heb je een vooroordeel over iemand. Maar wie zegt dat een ander zo is? Wie zegt dat een ander zo denkt? Mij lijkt het belangrijk om eerst dat beeld weg te werken. Want hoe kan je een mening over iemand hebben zonder iemand eerst goed te kennen? Dat is niet mogelijk. Op het moment dat je dan in gesprek gaat met andere blijf je in een verwijtende sfeer hangen, je gaat wijzen naar een ander. Maar zoals iemand heel mooi heeft gezegd. Pas op, wijs niet naar een ander. Er wijzen er 3 vingers naar jezelf. Op het moment dat een contact niet goed gaat met een ander. Is het ook erg handig om een stukje zelfreflectie toe te passen, en kijken wat jezelf fout heb gedaan. Fouten zijn geen fouten. Fouten zijn leermomenten waarvan je groeit. Waardoor je verder komt met waar je bezig bent.
Verder is begrijpen van een ander ook erg belangrijk. Begrijp je wat een ander doet, waarom hij of zij dingen doet zoals diegene het doet? Zonder te vragen weet je het nooit. Weet je wat een ander moet doen, wat diegene zijn werkzaam heden. Een stuk belangstelling is hier in erg belangrijk. Zonder iets te vragen weet je niet, en zonder je open te stellen kom je niet verder....
Eigenlijk hangt samenwerking af van wat jezelf wilt. Een samenwerking kan zo goed zijn opgebouwd. Kan zo goed op papier staan. Maar op het moment dat je zelf niet wilt zou er nooit een goede samenwerking ontstaan. Samenwerken kan je pas als alle partijen dit willen. En alle partijen hier open voor staan. Kijk eens naar jezelf in de spiegel, kijk wat jou leerpunten zijn, werk daar aan. Verwijt een ander niet wat jezelf ook wilt. Dit is jaloezie, dit is niet hoe het moet. Gun een ander eens wat. Iemand heeft er misschien hard voor moeten werken. Maar dat zien wij niet. Misschien zouden we elkaar gewoon eens moeten accepteren zoals we zijn.
Zou der in deze samenleving ooit een goede samenwerking ontstaan?
Samenwerken is een ketting. Als een samenwerking goed verloopt is de ketting heel, mooi rond en zitten er geen gaten in. Op het moment dat ook maar een klein deel van een samenwerking niet goed verloopt. Is de ketting kapot. En werkt de samenwerking niet. En kan je van vooraf aan beginnen om de ketting op te bouwen.
Overal heb je samenwerking nodig, in je werk, je thuisbasis, mensen die je mag. Alles kan je onder het kopje samenwerking gooien.
Een ketting van samenwerking blijft ook heel door goede communicatie. Communicatie die transparant is. Open en eerlijk. Want dat is in alles erg belangrijk. Op het moment dat een communicatie niet goed verloopt kan je niet samenwerken. Je begrijpt elkaar dan niet. Je loopt langs elkaar heen, en er zit een stuk onbegrip.
Maar hoe kan je een samenwerking nu goed laten verlopen. En hoe kan je een samenwerking die niet meer werkt opnieuw opstarten?
Allereerst lijkt het mij heel belangrijk dat er over een weer begrip is. Dat er over een weer duidelijkheid is, dat iedereen weet waar hij of zij aan toe is. Maar hoe kan je dat bereiken. Een middel om het te bereiken is om open en eerlijk te zijn. En transparant naar de gene met wie je samen moet werken. Iedereen heeft vooroordelen, iedereen heeft een mening en deze word al gevormd op het moment dat je iemand tegen komt en voor het eerst iemand ziet. Dan al heb je een vooroordeel over iemand. Maar wie zegt dat een ander zo is? Wie zegt dat een ander zo denkt? Mij lijkt het belangrijk om eerst dat beeld weg te werken. Want hoe kan je een mening over iemand hebben zonder iemand eerst goed te kennen? Dat is niet mogelijk. Op het moment dat je dan in gesprek gaat met andere blijf je in een verwijtende sfeer hangen, je gaat wijzen naar een ander. Maar zoals iemand heel mooi heeft gezegd. Pas op, wijs niet naar een ander. Er wijzen er 3 vingers naar jezelf. Op het moment dat een contact niet goed gaat met een ander. Is het ook erg handig om een stukje zelfreflectie toe te passen, en kijken wat jezelf fout heb gedaan. Fouten zijn geen fouten. Fouten zijn leermomenten waarvan je groeit. Waardoor je verder komt met waar je bezig bent.
Verder is begrijpen van een ander ook erg belangrijk. Begrijp je wat een ander doet, waarom hij of zij dingen doet zoals diegene het doet? Zonder te vragen weet je het nooit. Weet je wat een ander moet doen, wat diegene zijn werkzaam heden. Een stuk belangstelling is hier in erg belangrijk. Zonder iets te vragen weet je niet, en zonder je open te stellen kom je niet verder....
Eigenlijk hangt samenwerking af van wat jezelf wilt. Een samenwerking kan zo goed zijn opgebouwd. Kan zo goed op papier staan. Maar op het moment dat je zelf niet wilt zou er nooit een goede samenwerking ontstaan. Samenwerken kan je pas als alle partijen dit willen. En alle partijen hier open voor staan. Kijk eens naar jezelf in de spiegel, kijk wat jou leerpunten zijn, werk daar aan. Verwijt een ander niet wat jezelf ook wilt. Dit is jaloezie, dit is niet hoe het moet. Gun een ander eens wat. Iemand heeft er misschien hard voor moeten werken. Maar dat zien wij niet. Misschien zouden we elkaar gewoon eens moeten accepteren zoals we zijn.
Zou der in deze samenleving ooit een goede samenwerking ontstaan?
woensdag 4 april 2012
Ik heb me eigen huisje
Een tijdje geleden schreef ik een blog, mijn eigen huisje. Ik zat toen wachten. Nu kan ik vertellen dat ik mijn huisje heb. Ik blog veel. De laatste tijd minder. Ik heb het druk. Al dan niet met mijn bezigheden dan wel met mezelf. Mijn excuses hiervoor. Maar IK HEB MIJN HUISJE. Ik kan mezelf niet gelukkiger prijzen dan met een huisje met een eigen voordeur, eigen huissleutel maar voor al een eigen wc en een eigen douche. Die ik niet hoef te delen. Waar niemand de bril omhoog laat staan. Mijn huisje. Mijn paleisje op deze aarde. Het is dat niet groot 35m2. Maar groot genoeg voor mij alleen. Het word mijn paleis. Die ik na mijn smaak inricht. Daar waar ik mij terug kan trekken. En nog veel belangrijker waar ik de regels bepaal. Waar ik mensen binnen laat die ik wil. En waar niet om de 5 minuten iemand voor de deur staat die vraagt. Priscilla, mag ik iets lenen, Priscilla, mag ik een peukje, Priscilla heb je geld te leen.... NEEE... Dat heb ik niet meer...
Word het dan eindelijk tijd dat ik voor mezelf kan kiezen. Word het dan eindelijk tijd dat ik kan bepalen wie ik in mijn leven laat en wie niet? Ik hoop het.
Ik beschrijf het nu alsof het de hemel op aarde is. En alleen maar beter is. Dat is het natuurlijk niet. Ook daar komen tegen slagen, ook daar zou ik soms problemen hebben waar van in zo iets heb van HELP!! Ik kom er niet meer uit. Maar dan moet ik vertrouwen op het feit dat ik der wel kom.
Ik heb een netwerk waar ik op terug kan vallen. Die ik vertrouw, die ik mag. En graag in me buurt heb. En daar mag ik me geluk mee prijzen!
Word het dan eindelijk tijd dat ik voor mezelf kan kiezen. Word het dan eindelijk tijd dat ik kan bepalen wie ik in mijn leven laat en wie niet? Ik hoop het.
Ik beschrijf het nu alsof het de hemel op aarde is. En alleen maar beter is. Dat is het natuurlijk niet. Ook daar komen tegen slagen, ook daar zou ik soms problemen hebben waar van in zo iets heb van HELP!! Ik kom er niet meer uit. Maar dan moet ik vertrouwen op het feit dat ik der wel kom.
Ik heb een netwerk waar ik op terug kan vallen. Die ik vertrouw, die ik mag. En graag in me buurt heb. En daar mag ik me geluk mee prijzen!
Abonneren op:
Posts (Atom)