Een klein lief meisje, aan het dansen op de muziek van haar favoriete band. Ze is onschuldig, slim, eigenwijs en weet wat ze wil. Als ze aan het dansen is, gaat de hele wereld aan haar voorbij. Ze merkt niks meer op, dan alleen zich zelf, en de muziek. Heel onbevangen bedenkt ze de mooiste dansjes, en zingt ze mee. Ze voelt zich een superster. En heeft dan ook maar 2 dromen. De beste danseres en zangeres worden. De dromen zijn mooi die ze heeft. Zijn mooi, onbevangen. Lekker laten dromen, kinderen horen te dromen. 5 minuten later loopt ze naar haar kamer en pakt een pyjama die in de jaren 20 gedragen werden. Ze doet deze aan, der zit mooi kant bovenop, en pakt een oud wit laken knoopt deze onder haar pyjamajurk en loopt naar achter zo ver mogelijk. Ze draait rondjes, en bekijkt zich zelf goed, dan pakt ze een nep bosje bloemen houd deze vast en loopt naar de spiegel. In haar belevingswereld is ze nu aan het trouwen. Hoe jong ze ook is, ze weet precies hoe ze wilt trouwen. Ze wil een koets met paarden, een sisi jurk en bruidsmeisjes en bruidsjonkers, en een knal fuif. Als ik dit meisje, inmiddels een vrouw, nu nog spreek heeft ze nog steeds het zelfde idee. Die avond ligt ze in bed, haar ouders brengen haar naar bed toe. Maar het lieve kleine meisje wil niet slapen. Ze vraagt aan haar moeder:"Mama, als ik later getrouwd mag ik dan ook nog thuis wonen met mijn man?" Mama heeft visite en wil opschieten en antwoord:"Natuurlijk mag dat lieverd." "Mama, als ik ooit 5 kinderen heb mogen die ook bij jou wonen?" "Natuurlijk lieverd, ook jou kinderen zijn welkom." Die onschuld, niet weten wat de toekomst zich gaat brengen. In mooi. In de ochtend wordt het meisje wakker en moppert, ze wil niet naar school. School is stom! Toch moet ze. Daar leert ze van. Daar word ze slim van. Ze speelt met vriendjes en vriendinnetjes. Is uit eindelijk toch heel blij dat ze naar school is gegaan.
Onschuldig en onbevangen is dit lieve kleine meisje. Dit meisje heeft nog steeds dromen. Maar in plaats dat ze danseres of zangeres wil worden wil ze de politiek in. In plaats van 5 kinderen zou ze het heel fijn vinden als de 3 kinderen kan krijgen. Trouwen de droom is nog steeds onveranderd. Alleen realiseert ze zich wel dat ze nog wel een droomprins moet vinden. Onschuldig is het meisje niet meer. En ook het onbevangen is er van af. Daarvoor in de plaats zijn er andere mooie karaktertrekken naar voren gekomen. Dat meisje dat zich toen al heel groot voelde, is nu groot. En raakt ontroerd van dat kleine meisje. Die haar wist wat ze wou. En die dromen zijn altijd mee gegaan. Waar ze ook was. Als ze der op terug kijkt vind ze het heel mooi om te zien dat ze altijd heeft kunnen dromen. En altijd van het zelfde. Nu weet ze wel dat het allemaal niet zo makkelijk gaat als dat ze dacht. Maar de dromen zijn er nog steeds. Het is mooi om te zien dat de muziek van toen nog steeds in haar leven is. Dat ze der regelmatig nog eventjes naar luistert. Dat ze dan nog weet hoe ze stond te dansen. Want herrinderingen zijn toch het mooiste wat een mens kan hebben. Toch is het jammer dat mensen veranderen. Want dat wat zou ze nu graag af en toe dat kleine onschuldige meisje willen zijn. Dat meisje dat niets hoeft te doen behalve haar zelf zijn en naar school toe gaan. Het meisje dat ongestoord gek kan doen en waar iedereen dan naar kijkt met de ogen van "Aaaaah wat schattig." Maar zoals alles is dat meisje nu groot. En heeft ze een mooie herrindering om van te genieten.
Dat kleine lieve onschuldige meisje.
Dat was ik.
