Ik heb het al eerder aan gegeven in een van mijn blogs, in therapie gaan is niet zwak. Maar juist heel erg sterk. Maar nu hoorde ik dat iemand zei dat het aandachttrekkerij is. Dat iemand die verteld dat hij of zij in therapie zit aandacht zoekt? En dat die gene zielig gevonden wil worden. Nu blijkt uit de cijfers dat 25% van de Nederlandse bevolking elke jaar iets psychisch krijgt. Dit kan een depressie, burnout, onverwerkt verleden zijn. Dit kan van alles wezen. Maar 1 op de 4 Nederlanders dat is best wel veel.
Als iedereen hier zijn mond over houd. Wat voor samenleven krijgen we dan? Dan gaan we toch met sprongen achteruit. Dan zouden we niet meer naar een ggz instelling gaan omdat het aanstellerig is. Maar krijgen we ondertussen wel meer criminaliteit, gevechten en meer zelfmoorden. Omdat mensen simpel weg niet met hun zelf om kunnen gaan en toch op een manier met hun zelf om moeten gaan. En omdat ze niet weten hoe ze de emotie om moeten gaan doen ze dit op een verkeerde wijze.
Want der zijn zat mensen die zeggen, ja gisteren heb ik zo veel gedronken en geblowd ik ben nu helemaal verrot. Maar is dat geen aandachttrekkerij. Dat het toch juist! Want het enige wat ze juist willen horen is. "Je bent zo stoer." Sorry uit mijn mond ga je het niet horen. Want ik vind het niet stoer. Alcohol en drugs zijn verdovende middelen, je stopt je emotie weg, waardoor ze als je ze niet rook even hard terug komen. En meestal nog harder dan daarvoor, waardoor stap kleiner wordt om nog een keer te gebruiken. En steeds meer en meer..
Dat is toch een struisvogelpolitiek, weg lopen voor iets wat er wel is. Noemen we dat nu echt stoer.
Dus als we het eventjes zwart wit gaan bekijken dan is weglopen voor je gevoel en voor het dagelijks leven stoer. Maar werken aan je eigen persoon en zorgen dat je sterker wordt, aan je minpunten werken en de pluspunten accepteren slechter dan het omgekeerde. In wat voor wereld leven wij dan?
Nogmaals ik vind het stoer als iemand werkt aan zichzelf en dat iemand blijft groeien, en zich blijft ontwikkelen. Want als iets moeilijk is in het leven is om te kijken wat doe ik fout, wat kan ik beter doen. Dan om met een hele mooie vinger te wijzen naar een ander. En om te gaan kijken wat een ander fout doet. Want wat is dat toch makkelijk. Wat is dat toch heerlijk negatief. In plaats van iemand op een respectvolle manier te vertellen dat die iets niet zo goed doet maar dat het zo en zo beter kan. Want daar leert men toch veel meer van. Want als je perfect bent wat doe je dan op deze wereld? Je komt op deze wereld om te leren? Op deze wereld leven geen perfecte mensen. Zelfs een Nelson Mandela is niet perfect en leert nog elke dag?
Dus waarom gunnen wij onszelf niet om fouten te maken, en om nog harder om te knokken om te leren van fouten. In welke vorm dit ook is. Sommige mensen gaat alles heel makkelijk af. Maar ook voor hun wordt het op ten duur lastiger. En ja soms hebben mensen een steuntje in de rug nodig door middel van therapie. Laten we nou eens een ander zijn eigen leerproces gunnen, in welke leeftijdscategorie en welke vorm die gene ook zit.
Love and Peace for everyone
Geen opmerkingen:
Een reactie posten