Aandacht trekken

Ik heb het al eerder aan gegeven in een van mijn blogs, in therapie gaan is niet zwak. Maar juist heel erg sterk. Maar nu hoorde ik dat iemand zei dat het aandachttrekkerij is. Dat iemand die verteld dat hij of zij in therapie zit aandacht zoekt? En dat die gene zielig gevonden wil worden. Nu blijkt uit de cijfers dat 25% van de Nederlandse bevolking elke jaar iets psychisch krijgt. Dit kan een depressie, burnout, onverwerkt verleden zijn. Dit kan van alles wezen. Maar 1 op de 4 Nederlanders dat is best wel veel.

Als iedereen hier zijn mond over houd. Wat voor samenleven krijgen we dan? Dan gaan we toch met sprongen achteruit. Dan zouden we niet meer naar een ggz instelling gaan omdat het aanstellerig is. Maar krijgen we ondertussen wel meer criminaliteit, gevechten en meer zelfmoorden. Omdat mensen simpel weg niet met hun zelf om kunnen gaan en toch op een manier met hun zelf om moeten gaan. En omdat ze niet weten hoe ze de emotie om moeten gaan doen ze dit op een verkeerde wijze.

Want der zijn zat mensen die zeggen, ja gisteren heb ik zo veel gedronken en geblowd ik ben nu helemaal verrot. Maar is dat geen aandachttrekkerij. Dat het toch juist! Want het enige wat ze juist willen horen is. "Je bent zo stoer."  Sorry uit mijn mond ga je het niet horen. Want ik vind het niet stoer. Alcohol en drugs zijn verdovende middelen, je stopt je emotie weg, waardoor ze als je ze niet rook even hard terug komen. En meestal nog harder dan daarvoor, waardoor stap kleiner wordt om nog een keer te gebruiken. En steeds meer en meer..

Dat is toch een struisvogelpolitiek, weg lopen voor iets wat er wel is. Noemen we dat nu echt stoer.

Dus als we het eventjes zwart wit gaan bekijken dan is weglopen voor je gevoel en voor het dagelijks leven stoer. Maar werken aan je eigen persoon en zorgen dat je sterker wordt, aan je minpunten werken en de pluspunten accepteren slechter dan het omgekeerde. In wat voor wereld leven wij dan?

Nogmaals ik vind het stoer als iemand werkt aan zichzelf en dat iemand blijft groeien, en zich blijft ontwikkelen. Want als iets moeilijk is in het leven is om te kijken wat doe ik fout, wat kan ik beter doen. Dan om met een hele mooie vinger te wijzen naar een ander. En om te gaan kijken wat een ander fout doet. Want wat is dat toch makkelijk. Wat is dat toch heerlijk negatief. In plaats van iemand op een respectvolle manier te vertellen dat die iets niet zo goed doet maar dat het zo en zo beter kan. Want daar leert men toch veel meer van. Want als je perfect bent wat doe je dan op deze wereld? Je komt op deze wereld om te leren? Op deze wereld leven geen perfecte mensen. Zelfs een Nelson Mandela is niet perfect en leert nog elke dag?

Dus waarom gunnen wij onszelf niet om fouten te maken, en om nog harder om te knokken om te leren van fouten. In welke vorm dit ook is. Sommige mensen gaat alles heel makkelijk af. Maar ook voor hun wordt het op ten duur lastiger. En ja soms hebben mensen een steuntje in de rug nodig door middel van therapie. Laten we nou eens een ander zijn eigen leerproces gunnen, in welke leeftijdscategorie en welke vorm die gene ook zit.

Love and Peace for everyone

Voor jezelf opkomen

Veel mensen vertellen mij altijd dat ik voor mezelf op moet komen. Dit klopt. Als ik voor mezelf op moet komen bij mensen die ik goed ken, waar van ik hou en vertrouw lukt dit mij ook erg goed. Maar zodra ik het tegen een "onbekende" moet doen, word dit toch al vrij lastig. Of dit nou een collega is, iemand op straat. Veel al laat ik de mensen praten, en doe ik net of het mij niet raakt, en het ene oor in gaat en het andere oor uit gaat. Heel eerlijk, dat gebeurd der niet. Het blijft eigenlijk tussen mijn oren hangen. En op het moment dat iemand vind dat ik ook maar iets fout doe, vind ik dat het beter mijn best moet gaan doen. Op wat voor manier het ook gebracht word. Ik vind dat ik beter moet presteren. Het is de laatste tijd ook een aantal keer gebeurd dat ik door middel van onbeschofte opmerkingen en argumenten dingen te horen heb gehad. Ik moet dit niet laten gebeuren. Ik ben geen stuk vuil en mensen moeten op een normale manier met mij omgaan. Met opbouwende kritiek bereik je veel meer. Zeg ik altijd. En daar bij komt dat ik nog steeds van mening ben dat je iemand met respect de grond in kan werken. Waarom gebeurd dat bij mij niet dan? Ik ben toch niet minder als een ander.

Nee toch niet, ik ben even veel waard als een ander. Dus dat moet ik ook kunnen laten blijken. Maar waarom kom ik niet voor mezelf op? Omdat de gene die dit doen, verbaal gewoon heel erg sterk zijn. En ik dat ook wel. Alleen niet als ik boos word. Dan heb ik bij vreemde geen tand meer in mijn mond. Terwijl dat bij vrienden en familie totaal niet zo is. Maar goed dat is vertrouwd. En onbekende mensen niet. Wat moet ik dan doen, terug schreeuwen, terug schelden, of wijselijk mijn mond houden. Net doen als of ik gek ben en door gaan. Het laatste werkt niet, men ziet niet dat ze me kwetsen en met een sorry is het dan al snel weer goed. Terwijl ik der nog wel even niet lekker van ben. Ik ben zoals ik ben. Ik kan mezelf niet veranderen. En als ik het dan al kan dan doe ik dat niet voor onbekende maar voor mezelf.

Kortom, een magische cirkel die steeds blijft ronddraaien, en niet stopt.. Want waar moet ik de cirkel onderbreken?

Nu kan ik een paar stappen ondernemen omdat op te lossen. Maar welke is het juiste. Want ik wil andere ook niet in de problemen brengen. Maar waarom eigenlijk niet. Ze doen het bij mij toch ook?

Inderdaad, ik moet nog veel leren...

Kinderen

Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik later erg graag kinderen wil. Nu ik een weekendje in Purmerend logeer kan ik ook heel erg genieten van dat kleine meisje van 2 jaar. Je danst, zingt en is bijna de hele dag vrolijk. Dat is zo mooi om te zien! Zo onbezorgd en lief. Een paar jaar geleden dansde ik met haar grote zus op K3 nu dansen we met z'n 3e. En een lol wat we hebben. We liggen helemaal dubbel. Ik moet toch vertellen dat de grote zus erg lenig is. En heel snel een dansje door heeft. HALLOO!!!!! Vroeger was dat andersom hoor! Leerde ik haar de dansjes. Ze worden erg snel groot als ik naar ze alle 3 kijk nu en in oktober dan zit daar een wereld van verschil in.

Soms heb ik discussies over kinderen waarom je ze wel en niet zou willen. Der zijn mensen die ze niet willen. Omdat de wereld steeds oneerlijker word. Hierin moet ik ze gelijk geven. Veel mensen op deze wereld zijn niet eerlijk, en erg gebeuren vreselijke dingen op deze wereld. Kijk naar het meisje dat deze week is ontvoerd door een pedofiel. Het is te grof voor woorden dat kan en dat mensen echt zo denken. Maar wat ik nog meer niet snap is dat mensen daar behoefte voor hebben. Ik zal het nooit begrijpen.

Maar ondanks deze rare en oneerlijke wereld zou ik ze wel graag willen. En waarom? Omdat het voor mijn gevoel het mooiste is wat er bestaat. Kinderen zijn zulke mooie wezens. Een mooi boek, waarin elke letter nog geschreven moet worden. En waarin je als opvoeder de taak hebt om daar een mooi boek van te maken. En natuurlijk kan je niet alles verkomen. En natuurlijk kan je kinderen niet overal voor beschermen. Maar je kan een kind wel weerbaar maken voor de grote mensen wereld. En als mijn kinderen later ooit eerlijk en weerbaar worden. Dan zijn der al weer meer eerlijke mensen op deze wereld en heb ik voor mijn gevoel mijn taak als ouder volbracht. Want gelukkig zijn der meer eerlijke mensen op deze wereld dan we denken.

En mijn kinderen.... Die komen ooit nog wel. Eerst me eigen huisje. Een opleiding. Werk...

En niet te vergeten de prins op het zwarte paard

En kinderen zijn heerlijk. Maar ik kan ook erg genieten van me leven nu zonder kinderen!

Valentijnsdag

Valentijndag staat weer voor de deur. 14 februari. Wat is dat eigelijk voor een dag? Het is een "speciale" dag. Op die dag toon je, je geliefde dat je erg veel van de ander houdt en nooit meer zonder hem of haar verder wilt. Maar is 13 februari of 15 februari een andere dag? Moet je die dag je geliefde niet laten weten dat je heel veel van een de ander houd? Misschien zie ik het heel verkeerd. Maar je moet een andere toch elke dag laten weten dat je om de ander geeft? Want daar staat een relatie toch op? Om weten dat je elkaar kan vertrouwen en dat van elkaar houd.

Vroeger heb ik wel eens lopen huilen omdat ik geen valentijnskaart kreeg of omdat ik geen roos kreeg. Want zo ging dat op het Pallas Athene college. 1 keer heb ik een keer een valentijnskaart gekregen. Achteraf bleek hij van mijn tante te wezen. Heel lief, en leuk bedacht. Maar ik heb werkelijk gedacht dat het de jongen was waar ik smoorverliefd op was. Als je er later achterkomt dat hij van je tante is, dan is het hoe lief bedoeld toch echt wel een domper. Dit jaar vind ik Valentijnsdag niet zo belangrijk. Niet belangrijk, nee echt niet. Ik wist niet dat ik het ooit zou zeggen, maar ik vind het dit jaar echt niet belangrijk.

Ik ben lekker vrijgezellig en geniet van het leven. En natuurlijk mis ik wel eens een schouder, een knuffel of de woorden Ik hou van je. Maar wat mis ik dan? Een man die van me houdt en me verteld dat ik belangrijk ben. Of voel ik me dan gewoon eventjes alleen, en ben ik onzeker. Want ooit hebben 3 wijze vrouwen mij verteld: "Priscilla, jij kan niet van een ander houden als je niet van jezelf houd." Ik heb ze voor gek verklaard. Wat ze zeiden was niet waar. Maar eigenlijk ze hebben zo gelijk. Want een ander kan je niet gelukkig maken. Een ander kan bijdrage aan je geluk, maar kan je niet gelukkig maken. Want op het moment dat de relatie dan "normaal" wordt, in de zin van, als je een tijdje verder bent. Dan wordt je toch weer ongelukkig, omdat jezelf de enige bent die je gelukkig kan maken. Waarom weet ik niet. Het is iets psychologisch. En ik heb geen psychologie gestudeerd.

Maar we hebben het altijd over relaties, maar een mens heeft ontelbaar relaties. Laatst heb ik tegen me collega gezegd. Wij hebben we toch ook een relatie? Die blik was vrij komisch om te zien. En kreeg het antwoord: Huh? Je maakt een grapje. Ik vertelde dat wij een werkrelatie hebben. Dat we geen liefdesrelatie hebben, dat mocht duidelijk wezen. Maar een werkrelatie dat hebben we zoiezo want we zijn collega's. Zo heb je der nog meer familierelaties, vriendschappelijke relaties, burenrelaties....

Voor alles is wel een relatie te verzinnen. Maar dat is ook wel normaal, want zo kunnen we op een goede manier leven. Maar als je met Valentijnsdag je relatie in het zonnetje moet zetten. Waar blijft dan mijn valentijnspakket van mijn baas, valentijnscadeautjes van vrienden en familie? Als ik eerlijk ben lijkt me dit wat overdreven. Want dan wordt het sinterklaas, kerst en Valentijnsdag... Als het ooit door zou komen wat zouden de winkels dan blij zijn. Weer een commercieel feestje er bij. Niet als of de winkels der nu niet al vol mee liggen.. Al is het wel handig om een huis mee in te richten als je er van houd bijvoorbeeld...

Wat is het volgende feestje?