Oma

Ik ga bloggen, nu op dit moment. Het is misschien niet verstandig. Maar dat zien we later dan wel. Ik ben boos, heel boos. Ik ben verdrietig, heel verdrietig. Ik ben bang, heel bang. Ik ben blij, heel blij. Ik voel alles, wat je maar kan voelen. Alle emotiesch dansen door me lijf. Waarom? Waarom! Oma ligt weer in het ziekenhuis. Ik heb er al vaker over geschreven.

Toen Oma 8 jaar was heeft ze last gekregen van haar alvlees klier, wat er precies mee is zou ik niet weten. Maar ze heeft toen mijn moeder klein was er aanvallen van gekregen. Maar door een speciaal dieet. En het kennen van haar lichaam heeft ze der al heel lang geen last meer van. Ik ken Oma niet anders dan dat ze problemen heeft met haar alvleesklier. Maar ik heb hier nooit wat van gemerkt, en naar haar zeggen had ze er ook geen last meer van. Oma was oma. Oma rookte, oma drinkt kinderkoffie. Dat is Oma. Als ik mijn sjaal bij oma laat liggen weet ik dat als ik deze weer ophaal dat hij naar Oma ruikt. Mijn oma. Tot afgelopen oktober.

In de zomer van 2007 is het huis van Ome Jeroen op geknapt. Ome Jeroen miste een longslag ader en zou maar 2 jaar worden. Door zijn overlevingskracht en een geweldig lichaam. Hebben we 35 jaar cadeau gehad. Dat cadeau betekend dat ik Ome Jeroen heb mogen leren kennen. Door het opknappen van zijn huis liepen er bouwvakkers doorheen. Een van die bouwvakkers heeft een virus bij zich gehad. Deze heeft Ome Jeroen aangestoken. En hij is ziek geworden, en het virus vond een warm thuis op zijn hart. Een thuis waar zijn lichaam niet tegen kon vechten. De inbreker (het virus) heeft zijn huis leeg gehaald(de energie uit zijn lichaam). Maar als er een inbreker is dan bel je en ga je naar de politie (het ziekenhuis). Maar de politie keek naar zijn huis en gaf hem allerlei tips (medicatie) om zijn huis te wapenen tegen de inbreker. Toch wou Ome Jeroen dat de politie eventjes naar zijn huis (lichaam) ging kijken. Toen de Politie voor zijn huis stond durfden de agenten niets te doen. (zijn hart had in loop der tijd een eigen systeem gebouwd). Het huis was niet zoals alle huizen. En de agenten konden hem niet helpen. Waardoor op 17 oktober 2007 het huis is ingestort.

Inderdaad 17 oktober 2007 is Ome Jeroen overleden. Zijn lichaam was op! En kon niet meer vechten. Ik ben bevoorrecht geweest om nog eventjes langs te mogen komen. Op de dag van overlijden. En ik heb daardoor zijn mooiste cadeau gehad. Hij vertelde mij dat ik mijn eigen rugzak moest dragen, en niet die van andere over moest nemen. En in de wolken zag ik een duif met op de plek van het hart een maan. Die veranderde in een hand waarachter de maan verschool. Ik zat samen met Mama in de auto en zou dit moment nooit vergeten. Voor andere is een overlede persoon een sterretje. Voor mij is Ome Jeroen een duif. Een duif die in leven is. En bij me is. Ik knipoog ook altijd naar een duif. En voel me er veilig bij.

Ome Jeroen was 17 oktober 2011, 4 jaar overleden. De dag dat Oma benauwd is geworden en af is gevoerd naar het ziekenhuis. Oma werd beroerd, en door de oplettendheid van Mama, Frans en Opa. Is de Ambulance gekomen en is ze het ziekenhuis in gegaan. Oma was daar voor een beetje grieperig, en soms een beetje vel. Maar goed, iedereen heeft zijn ups en zijn downs. Dus ook Oma. Uit eindelijk bleek dit er mee te maken te hebben gehad. 19 oktober ben ik geslaagd voor mij verkeerregelaar. En mocht ik ook onder begeleiding van Mama naar het ziekenhuis. Mama kent mij door en door, en weet wanneer ik in paniek kan raken. Oma kon geen paniek aan, en mama wou dit dus voorzijn. Beneden hebben we afspraken gemaakt; als ik het niet trok moest ik het aan geven, als ik in paniek zou raken zou ik eventjes naar de gang moeten lopen en dan kwam Mama naar me toe. Ik was erg blij dat ik de steun had die ik op dat moment nodig had. Want ik wou het voor iedereen goed doen. Maar heb soms nog eventjes een paar handvaten nodig. Deze gaf Mama mij op dat moment. Toen Mama en ik weg liepen riep Oma naar Mama; "Zorg je dat Priscilla door gaat met haar leven." Ik dacht dit zijn toch niet haar afscheidswoorden, zoals Ome Jeroen mij het Rugzakje leerde...

Goed, Oma is naar Het Onze Lieve Vrouwen Ziekenhuis in Amsterdam gegaan. Is daar gedotterd en na een lang ziekenhuis bezoek heeft ze er ook een pacemaker bij gekregen. Oma kwam naar weer naar Lelystad. En ik kon weer naar haar toe. Want hoe "zwak" het ook klinkt. Ik durfte niet naar Amsterdam, waar ze geopereerd is. Ik kon haar niet aan apartuur en slagetjes zien. Dat durfte ik niet. Daarvoor was ik te bang dat ze dood zou gaan. In het MC Lelystad heb een aantal bijzondere gesprekken met haar gehad. Ik bleef langer, ik kwam eerder. Ik was er bijna elke dag. 

Oma ging weer naar huis, en beetje bij beetje knapte ze op. Tot dat ze last kreeg van haar buik. Daar voor heeft ze met kerst in het ziekenhuis gelegen. Haar alvleesklier speelde weer op. Ze kreeg medicatie en mocht weer terug naar huis en doordat der allerlei onderzoeken zijn gedaan, moest ze bloedgaan prikken voor suiker ziekte. Haar suikerwaarde was te hoog. En kreeg vitamine B12 want deze was te weinig. Na de eerste prik.. Wat leefte Oma op zeg! Ze leek de oude, ik heb met haar een paar danspasjes door de woonkamer gemaakt en we hebben gekletst, gelachen, gekletst, en nog meer geklets. Mijn dag kon niet meer beter worden. Oma werd beter. Dit was 29 december. We dachten dat die prik haar die energie en beterschapsboost gaf. Niet dus. Ze heeft der nog 4 gehad. En de kracht en vut had ze niet meer. Sterker nog, ze kreeg pijn, nog veel meer pijn dat ze al had. Waarom?! Die ene dag ging het toch beter met haar! De huisarts is gebeld en ze kreeg morfine!!! Op het moment dat Ome Jeroen morfine kreeg is hij overleden. Dit was natuurlijk wel veel sterker, maar als nog. Het is en blijft morfine, en ik was bang. Maar gelukkig. Oma ging niet door aan de morfine.

Oma werd dronken, maar ze had geen pijn. Dat is het aller belangrijkste toch? Als ik bij Oma was lagen Opa en ik regelmatig dubbel omdat ze zo grappig deed. We wisten allerbei dat het niet goed was, maar doordat ze dronken was, praatte ze met een dubbele tong. Tot vorige week woensdag. Toen is ze smorgens uit bed gevallen. En moest opa haar helpen, toen ik smiddags langs kwam is ze nog een keer gevallen toen ze naar de wc moest en heb ik er geholpen. We hebben er maar een grapje van gemaakt met zijn 2e. Maar toen ik op de fiets zat vond ik het toch best wel pittig. En moest ik het goed tot me door laten dringen dat oma dus echt ziek was. Afgelopen dinsdag is ze naar het ziekenhuis geweest omdat ze daar afspraken hadden staan. En werd ze door verwezen naar het AMC. Tot ze woensdag weer neer is gevallen. Toen zijn Opa en Mama weer naar het ziekenhuis gegaan. En hebben er erg lang gezeten. Tot dat ik gisteren net voor de toets BHV een telefoontje van Mama kreeg. Oma was woensdag opgenomen in het ziekenhuis. Pff!! Ik vond het erg moeilijk om te horen! Maar gedachte op 0, toets maken!! Praktijk was ik al voor geslaagd in de ochtend en te Theorie ben ik ook voor geslaagd! 1 fout!!! Ik was blij, maar echt blij kon ik niet zijn. Mijn gedachte waren en zijn bij Oma. Samen met Frans had ik gisteren een hele discussie, waar we een cursus of medicijn;"Ik maak oma beter." Kon volgen. Jammer genoeg kwamen we tot de conclusie dat dit niet mogelijk is. Vanmiddag ben ik naar Oma geweest. Wat lag ze erbij. Dat was oma toch niet? Ze lag er sneu bij, mager, bleek, ingevallen oogjes. Maar vooral opstandig, ze wou naar huis. Dit kan niet want haar onstekingswaarde zijn te hoog. Dit komt alleen niet van der alvlees klier..Waar het wel vandaan komt?!? Ik zou het niet weten. De dokters weten het ook niet. Ze word door gestuurd naar het AMC alleen wanneer en hoe dat weet niemand. Ik word eerlijk gezegt een beetje moe en agressief van die onduidelijkheid.

Ik heb een sterke oma, dat is een feit. Maar hoe lang kan een lichaam sterk wezen. Ze is geen 18 en ook niet meer bijna 19! Maar bijna 69! De levensgemiddelde van een vrouw lag op de 78 toch? Dus dat moet oma ook halen, want ik heb nog geen kinderen, ik ben nog niet getrouwd, heb nog geen eigen huis.. Dus dat kan nog niet. We hadden afgesproken dat ze dat allemaal mee ging maken!

Lieve Oma, iedereen weet dat jij heel erg belangrijk voor me bent. Je bent mijn vraagbaak, mijn humormachine, mijn kleinhuis maatje. Ik kan met je lachen, schrijven, huilen, verliefd zijn. Kom op Oma, we gaan met de hele familie zorgen dat je weer beter word. Je kant het..

Dikke kusjes, heel veel knuffel, maar vooral Oma. Ik hou super veel van je!