2012

2012 wat een raar jaar,
Een mooi jaar,
Een met diepe dalen,
Een mooie hoogte punten.

Het jaar dat ik mijn eigen huis kreeg,
Een jaar dat ik mijn vleugels helemaal uit sloeg,
Een jaar met persoonlijke overwinningen,
Een jaar met een nieuwe start

Een jaar met verlies van dierbare,
Een jaar van afscheid,
Een jaar van weten dat liefde oneindig is.
Een jaar waarin puzzelstukjes op zijn plek vielen.

Als 2013..

Even mooi, leerzaam, liefdevol wordt.
Dan kan ik over precies een jaar terug kijken op weer een mooi jaar!
Een mooi jaar wil niet zeggen dat alles perfect was.
Een mooi jaar wil zeggen dat je er sterker door bent geworden.

Alles wat je wilt kan je bereiken,
Met tijd geduld en liefde.
Ook in 2013..

Ik wil iedereen fijne jaarwisseling wensen, waarin alle handen heel blijven.

En voor 2013 wil ik iedereen een liefdevol, gelukkig, mooi, leerzaam, rijk, fantastisch, onbezorgd jaar wensen!

Liefs Priscilla

Stenen op de weg

Twee vrienden, Lucas en Casper, waren een wandeltocht aan het maken in de bergen, ze
genoten van het uitzicht. Na uren wandelen liepen ze langs op een smal pad. Ze konden
alleen maar recht door lopen. Naast hun was een ravijn, en aan de andere kant stijl stuk
van een berg. Ze liepen snel recht door om maar snel van het smalle pad af te zijn.
Gevaar wilden ze immers niet lopen.

Tot dat.. Ze een harde knal hoorde en vanaf de berg rolde stenen. Voor hun werd de weg
afgesloten door een hoge stapel met stenen. Tot hun grote schrik was een paar meter
achter hun de weg ook afgesloten met stenen. Ze gaven elkaar een dikke knuffel, wat een
geluk dat ze zelf niet waren geraakt door de stenen, gelukkig maar anders waren ze het
ravijn in gevallen. Een val die ze nooit zouden overleven.

Casper ging zitten, en Lucas deed hem na. Casper vroeg zich af hoe ze nu nog thuis
konden komen, ze konden niet vooruit, maar ook niet terug. Lucas keek naar zijn
telefoon. Hij wou de alarm dienst bellen, maar hij had geen bereik. Ook Casper had
geen bereik. Casper keek in zijn rugzak en zag dat hij nog 4 broodjes en 2 flesjes water
had. Hier zouden ze 2 dagen op kunnen leven maar meer ook niet. Lucas raakte in
paniek. Hij wou nog niet dood, hij had zijn werk, een huis en een lieve vriendin. "Casper,
wat kunnen we nog doen? Ik wil nog niet dood, maar we kunnen hier nooit weg komen.
Ik wil mijn vriendin, vrienden en familie nog niet missen. En ik moet morgen ook naar
mijn werk, en als ik niet binnen 3 uur thuis ben maakt Emma zich vast onwijze zorgen.
En ik had nog zo afgesproken dat ik voorzichtig zou doen." De tranen sprongen in Lucas
zijn ogen. En door de paniek wist hij totaal niet meer wat hij kon doen. De stenen waren
een groot probleem. Een probleem die niet te ontwijken was. Het enige wat Lucas nog
kon zien waren de stenen. Het enige wat Lucas nog kon denken was dat het hun nooit zou
lukken om veilig thuis te komen.. Het waren dit keer niet de beren die hij op de weg zag,
maar nu zag hij letterlijk hele grote stenen op de weg...

Casper zuchtte diep, en zei tegen Lucas dat hij eventjes moest na denken. Maar dat ze
positief moesten blijven. Casper keek het ravijn in, hij keek naar de stenen.. En nogmaals
zuchtte hij erg diep. Hij wist zeker dat er een oplossing voor het probleem zou wezen,
maar welke? Daar was hij nog niet overuit. Nogmaals keek hij naar het ravijn, nogmaals
keek hij naar de stenen. Hij begon te glunderen en vroeg Lucas "Wat is de kortste weg
naar huis? De weg vooruit of de weg terug?" Lucas zei met tranen in zijn ogen:"Ach
wat maakt het uit? We komen toch niet meer thuis." Casper werd geïrriteerd. "Kop op
Lucas, ik zei net al dat we positief moesten blijven. Daarbij komt dat je me vraag niet
beantwoord! Jij hebt de kaart, zeg me wat is de kortste weg!!!" Lucas schrok van de
reactie van de normaal gesproken zo rustige Casper en vertelde hem heel zachtjes "De
weg vooruit, die brengt ons het snelste terug naar huis." Rustig gebaarde Casper, Lucas
op te staan. "Je gaat me helpen Lucas, we gaan naar huis. Geloof me!" Heel rustig begon
Casper de stenen die voor hun lagen weg te rollen, het ravijn in. Lucas keek Casper
ongelovig aan, maar zag dat het werkte. Heel langzaam begon de stapel stenen minder
hoog te worden. Hij besloot Casper te helpen, ze waren een half uur bezig en zagen dat
de berg niet meer zo hoog was. Ze gingen zitten, en besloten wat te gaan drinken, van dat
harde werk begonnen ze dorst te krijgen. Met een lach op hun gezicht keken ze naar de
stapel stenen. Heel hoog was hij niet meer, maar er over heen klimmen konden ze niet,
daar was het niet stabiel genoeg voor. Na een kleine pauze gingen ze door. En na een uur
waren bijna alle stenen weg.

Ze konden eindelijk hun weg naar huis vervolgen. De weg naar huis, de weg vooruit.
Gelukkig kwamen ze snel een eettent tegen en ze besloten een kop koffie te gaan
drinken. "Casper, mag ik jou bedanken? Zonder jou was ik nooit thuis gekomen en
zat ik nu nog bij het ravijn." "Natuurlijk mag je me bedanken, maar je hebt zelf ook mee
geholpen." "Ja, dat klopt. Maar waar ik letterlijk stenen op de weg zag en geen oplossing
kon verzinnen. Was jij diegene die een oplossing zocht in plaats van alleen maar zitten
te piekeren over alles wat je achter zou moeten laten. Jij besloot dat je het probleem aan
ging pakken. Dat we thuis gingen komen, wat er ook gebeurde. Je liet je niet tegen
houden. Dank je wel, ik heb er bewondering voor." "Lucas, we zijn vrienden dus het
is goed, dank je wel dat je er bewondering voor hebt. Maar jij kan het ook. Als je een
probleem tegen komt kan je gaan zitten en alles somber in zien, maar je kan er ook een
oplossing voor zoeken zodat je verder kan. Je kan alles wat je wilt, je moet er alleen
eventjes rustig voor gaan en oplossing voor gaan zoeken in plaats van je in te laten met
alleen maar negatieve gedachtes. Niet voor elk probleem is een oplossing te vinden, maar
dan is het de kunst om de situatie achter je te laten en er een levensles uit halen." De twee
vrienden gaven elkaar een knuffel en besloten verder te lopen.

Lucas en Casper de rest van de wandeling zeiden ze elkaar weinig meer.. Ze waren aan
het bijkomen van een lange, zware dag. Maar ze waren veilig, en bijna thuis..

©Sillystuiterbal

De pot en de ketel

Een kleine ketel voelde zich erg verwant aan de pot,
De pot echter, voelde zich nogal rot.

En zwolg in haar zelfopgelegde ‘grootse’ ellende,
En riep tegen de ketel dat zij dat niet erkende.

“Mijn verdriet is veel groter dan het jouwe!
Jij weet niet wat ik allemaal moet verstouwen.

Niemand begrijpt hoe ik me voel,
En jij bent nog te jong om te begrijpen wat ik bedoel”

Het keteltje wou alleen maar vriendelijk zijn,
En maakte geen onderscheid in andermans pijn.

Ze herkende zoveel van haarzelf in de pot,
En voelde zich bijna net zo rot.

De pot vond dat het keteltje zich naar haar regels moest gedragen,
Maar bij het keteltje ontstonden steeds meer vragen

Hoe kon de pot zoveel ‘begrip’ van een ander eisen?
en tegelijkertijd de oprechte liefde van het keteltje afwijzen?

Om begrip, steun en liefde te ontvangen moet je deze toch eerst ook geven?
Waarom is het verdriet van de pot boven dat van een ander verheven?

Het keteltje zei dan ook: ’Lieve Pot, ik begrijp iets niet,
Waarom verwijt je mij al deze dingen, terwijl jij zelf net zo zwart ziet?”

(uit de oude doos, maar nog altijd erg mooi en toepasselijk)

Gelukkig zijn

Gelukkig zijn, dat is toch iedereen zijn doel in het leven. Dat is toch het doel dat wat iedereen zoekt op dit moment. Gelukkig zijn. Maar hoe worden we gelukkig? Dat is de vraag die ik mij de afgelopen maanden heb afgevraagd. Ben op onderzoek uit geweest..

Veel vrienden en bekenden om je heen.. Heel leuk, heel gezellig.. Maar nee hier werd ik niet gelukkig van. Ik werd er blij van op momenten, maar om te zeggen ik word er gelukkig van nee.. Het is korte ter mijn geluk. Dus niet wat ik zocht, ik ben op zoek naar langer termijn geluk..

De liefde? Van verliefdheid wordt je heel gelukkig tot het moment dat de jongen in kwestie weer weg gaat, en je thuis alleen op de bank zit. Dan ben je verdrietig want je wil in zijn buurt zijn, je wilt samen zijn. Maar mijn motto van "Ik heb een leven, mijn partner heeft een leven en we hebben een leven samen." Waar is die dan? Als je alleen met je hoofd bij die ene jongen zit?  Waar blijft dan mijn eigen leven? Mijn eigen principes? Mijn eigen doelen? Mijn eigen gedachtes? Maar kan een man mij gelukkig maken. Nee! Een man of jongen kan bij dragen in mijn geluk maar kan mij niet gelukkig maken.

Maar welke mogelijkheden zijn er dan nog over? Als vrienden mij niet gelukkig kunnen maken, als liefde mij niet gelukkig maakt...?

Ik ben gaan wandelen.. Ik ben de trein in gestapt. En naar het vondelpark gegaan. Het vondelpark met rot weer, in de schemer.. De weg naar het vondelpark, in de trein in de tram. Het voelde als een weg die ik moest bewandelen. De eerste 2 stappen in het vondelpark begon er een lach op mijn gezicht te komen, die er die dag niet meer af is gegaan. Ik was trots op mezelf dat ik alleen iets had gedaan voordat ik een afspraak had. Dat ik alleen iets deed zonder afhankelijk te zijn van een ander, een ander zijn humeur, gevoelens. Ik hoefde alleen maar rekening te houden met me zelf. Dat voelde zo fijn. Alleen ik en mijn muziek.

Later ben ik weer gaan wandelen, dit maal met een goede vriendin, een aanwaaitante zoals dat zo mooi klinkt. De duinen, het strand... Ik heb gerend, ik voelde mij een vogel die tegen het alles op kon. Ik voelde me een met de wind, het strand, de zon.. Het was goed. En weer kwam die lach die ik er maar niet van af kon poetsen. Maar dat wil ik ook helemaal niet...

Het zetten mij aan het denken. Hoe kon ik blij worden van die kleine dingen, hoe kon ik blij worden van die simpele dingen die de natuur heet..? Hoe kon ik blij zijn, terwijl de ik de enige was die in de buurt was? Ik werd gelukkig van mezelf, ik voelde me rustig. Na het stukje strand kwamen we weer thuis, en na best mooie en goede gesprekken kwamen we weer thuis. Ik voelde me gelukkig, maar ook verdrietig. Wat was het nu? Was ik nu gelukkig, of was ik nu verdrietig?

Waarom zo ik mij mezelf eigenlijk die vraag stellen?
Waarom mag je het niet alle 2 voelen. Waarom kan je niet en gelukkig zijn en verdrietig? Waarom kan je niet boos zijn en gelukkig? Geluk is een gevoel net zoals boos, bang, blij en bedroefd. Waarom kunnen die niet samen gaan. Het zijn primaire basis gevoelens die je altijd zou voelen! Maar omdat je een dag verdrietig bent wil niet meer zeggen dat je dan niet gelukkig bent. Geluk voel je vanuit je zelf. Emoties worden getriggerd vanuit je omgeving en gebeurtenissen. Die moet je accepteren. Maar het is niet zodat het niet alle 2 kan zijn!

Zou ik nu sinds tijden kunnen zeggen: Ik ben gelukkig!
Ik denk het wel!

Nog niet vergeten

Nog 16 dagen en dan ben je, oma, precies 6 maanden geleden weg gevlogen. En heb ik een engel aan mijn zijde staan. 6 maanden.. Daarin is zoveel gebeurd. Mijn eigen huis, nieuwe vlinders, weggevlogen vlinders.. Moeilijke momenten, makkelijke momenten. Momenten met intens verdriet, momenten van intens genieten.

Opa heeft inmiddels een nieuwe vrouw, een vrouw die ik mag, die inmiddels met haar doen en laten een plekje in mijn hart heeft gevonden. Net als haar kinderen. Ik mag ze, ik kan met ze lachen en met ze huilen. Ik heb er een “aanvlieg” nichtje erbij. Waarvan ik kan genieten. Waar ik lol mee kan hebben. Ik mag ze stuk voor stuk allemaal. Maar Oma, jou ben ik echt nog niet vergeten.

Mijn leven is verder gegaan, net als de mensen in mijn omgeving. De liefde blijft doorleven, de liefde blijft zo diep zitten dat die niet uit te vegen is. Maar is het daarom een rede om je hart niet open te stellen. Je hart open te stellen voor een ander. Oma zou toch niet willen dat ik de rest van mijn leven alleen maar om haar blijf treuren. Haar woorden waren toch immers tegen me moeder: “ Nine, zorg dat Priscilla door gaat met haar leven, dat ze door blijft leven op de manier dat ze nu doet!”.  Dat doe ik ook, en daarom kan ik ook genieten en leuke dingen doen met me “aanvlieg oma”. Maar dat betekend niet, dat ik oma niet elke dag mis. Dat ik elke dag wens dat ze me een knuffel komt brengen en dat ik mijn diepste geheimen met haar wil delen, en nog steeds haar adviezen als heel belangrijk bevind. Ik wou dat ik dat nu kon ontvangen. In de fase van me leven waar ik nu zit, de problemen waar ik nu tegen aan loop. Ik wou dat Oma dat wist, en dat ze me kon helpen met haar verhalen, adviezen en de uitdrukking op haar gezicht. Niemand zou dat ooit kunnen overtreffen, niemand zou dat ooit kunnen vervangen.

Maar wat moet ik dan, tegen mijn aanvlieg familie boxen, niet accepteren dat ze er zijn. En ze geen kans geven. Ik maak mijn leven daar zo moeilijk door. En kan er maar het beste van maken. En gelukkig mag ik ze stuk voor stuk, en is het daarom ook niet zo moeilijk. Maar als er wat veranderd in het huis van opa, biggelen mijn tranen ook over mijn wangen. Als ik naar oma’s spiegel kijk, mis ik de spiegel momenten nog elke keer..

Maar mooie momenten moet je koesteren, die zijn niet te vervangen. Niet door spullen, niet door andere personen.

Oma is en blijft, mijn engel. De engel die elke dag in mijn gedachte is.

Huiselijk geweld

Allereerst mijn oprechte excuses dat ik al maanden niet meer heb geschreven.

Net lees ik op de telegraaf dat er deze week een campagne is begonnen tegen huiselijk geweld! Iets wat ik uit het grond van mij hart steun! Der is gebleken dat 1 op de 15 huishoudens te maken heeft met huiselijk geweld. Als je in je eigen straat gaat kijken is er een gezin die hier mee te maken heeft. We hebben het hier niet alleen over het zichtbare lichamelijke geweld maar ook geestelijke mishandeling Wonden helen, littekens blijven. Maar vanuit de buiten wereld zien we de geestelijke mishandeling vaak niet. Als er mensen bij zijn wordt er mooi weer gespeeld. Geestelijke mishandeling kan een leven aantasten, de personen zijn jaren aan het herstellen van wat 1 persoon heeft aan gericht. Maar ook wil ik lichamelijke mishandeling niet te kort doen... Eigenlijk wil ik geen soort mishandeling te kort doen.  Het is zwaar, en helemaal voor de persoon die het mee maakt. Maar ook voor de directe omgeving.

Der zijn mensen die niet snappen dat de persoon niet weg gaat bij de "dader". Ik kan het wel begrijpen. De persoon kent de "dader" ook in de goede tijden, en/of de dader heeft hem/haar zo onderdruk dat hij/zij niet weg durven. Het is geen proces dat gaat over dagen, over weken.. Maar over maanden of zelfs jaren. Der zijn weinig daders waar dit gedrag al in de verliefdheidsfase naar buiten komt. Komt dit wel, dan zit de persoon op een roze wolk. En het komt allemaal wel goed. Hij of zij veranderd wel. Dat zijn de standaard antwoorden die je krijgt. De mensen die mishandeld worden, zijn niet zielig. Maar zitten in de knoop met hun zelf. Ze zijn vaak zo erg gekleineerd dat ze geen zelfvertrouwen meer hebben. Bedenk eens dat je van een berg moet springen met een parachute alleen. Als je geen zelfvertrouwen hebt zou je nooit de sprong in het diepen durven maken. Met zelfvertrouwen wel. Der is erg veel moed voor nodig om uit de relatie te stappen..

En natuurlijk is er ook wat voor de "daders" te zeggen, het is onmacht. En in mijn beleving is dat ook zo. Iemand mishandelen is onmacht, niet weten hoe het anders moet. Maar daarom zou ik het nooit goed keuren.

Tot een paar jaar geleden wou ik personen die mishandeld worden altijd helpen, weg trekken uit de situatie. Zorgen dat ze een beter leven zouden krijgen. Of in ieder geval dat probeerde ik toen. Inmiddels ben ik der achter dat het niet kan. Weg stappen uit zo'n relatie is een proces, een proces die je helemaal moet voltooien voordat de persoon uit de relatie zou en kan stappen. Anders zou hij/zij steeds terug gaan bij de "dader". Hoe moeilijk het soms ook is om aan te zien.

Ik heb het steeds over hij/zij. Als we het over huiselijk geweld hebben wordt er vaak alleen maar aan de vrouwen gedacht, en dat de man altijd de "dader" is.  Natuurlijk zijn er vrouwen die worden mishandeld. Maar ook mannen worden mishandeld. Mannen staan bekend als het sterkere geslacht, maar ook zij zijn gewoon mensen. En onderschat vrouwen niet. Ook vrouwen kunnen krengen zijn, kunnen slaan en geestelijk een man helemaal naar de grond werken.

Ik heb het gelukkig nog nooit mee gemaakt, en ik hoop dat ik het nooit mee zou maken. Net zoals ik dit niemand gun.

Hou je ogen en oren open voor de verhalen van een ander, luister en verplicht een ander niks. Iedereen komt uiteindelijk op zijn of haar pootjes terecht!

Één maand later...

Het is nu 1 maand geleden.
Soms kan ik het nog steeds niet bevatten.
Denk ik dat je in het ziekenhuis ligt,
Of dat je gewoon op vakantie bent.

Dan kijk ik naar je foto,
Jouw afscheidsboekje,
Jouw bloem,
Jouw lint..

Het lijkt of er dan iemand langs komt,
Een mes in me hart steekt,
Heen en weer gaat.
En hem dan er uittrekt.

Om me te laten weten,
Dat je er echt niet meer bent.
Alles wat ik van je heb koester ik.
Het lijkt het enige tastbare.

Maar Oma,
Soms ben ik best heel boos,
Waarom ben je nu weg gegaan.
Ik moest nog zoveel van je leren.

Rationeel kan ik het heel goed vertellen.,
Kan ik het heel goed aan,
Maar emotioneel..
Mijn hart blijft huilen.

Waar is die pleister,
Die verzachtende pleister die je me altijd gaf als ik het eventjes moeilijk had,
Die knuffel,
Of gewoon de woorden: "Ik begrijp je, ik snap wat je voelt."

Vrienden en familie geven me veel steun.
Ze maken me aan het lachen, geven me een knuf als dit nodig is.
Maar toch is het anders,
Het is niet van jou.

Lieve Oma,
Ik heb soms het gevoel dat ik het al lang een plekje had moeten geven,
Dat ik door moet gaan,
Dat doe ik ook, ik doe me best.

Maar ik kan je nog steeds niet missen,
Soms wou ik zo graag dat je eventjes in me dromen langs kwam.
Maar zelf daar moet ik je missen..
Je komt niet langs...

Ik wil je nog zo veel zeggen,
Maar meer dan een kaarsje bij je foto kan ik niet doen,
Meer dan alleen maar aan onze momentjes denken, kan ik niet doen om bij je te kunnen zijn..
Om even te weten hoe keutelen ook al weer ging

Ik praat uren lang tegen je.
Het vervelende is alleen je praat niet meer terug...
Je kan niet meer praten,
Nooit meer...

May the force be with you.

Ik mis je, en ik hou van je.
Je kleine grootdochter
Priscilla

Op eigen benen

27 maanden,
2 huizen,
8 dezelfde leiding,
2 trainingsprogamma's

Nu ga ik weg,
2 jaar en 3 maanden,
Wat heb ik hier allemaal meegemaakt,
Het is een deel van mijn leven geworden

Up's en down's
Mooie en minder mooie dingen.
Liefde en verlies
Alles door elkaar...

Maar wat heb ik veel geleerd,
Wat ben ik vaak gevallen.
Het is fijn dat ik altijd die steun heb gekregen..
Die ik toen nodig had..

Ik ga ze missen,
Ik moet het nu zelf doen...
Ik hoop dat het mij gaat lukken,
Ik hoop iedereen te bewijzen dat ik het kan..

Nu op mijn eigen benen.
Nu mijn eigen huis,
Nu mijn eigen leven,
Nu mijn eigen verantwoording...

Ondanks soms mopperen,
Ondanks soms klagen,
Ik ga jullie missen..!

Trots en verdriet.

Wat is het leven dubbel. Maandag 16 april krijg ik de sleutel van mijn eigen huisje. Ik ben trots en blij. De volgende dag ga ik het plafon en de badkamer verven. Ik stoot mijn teen aan de trap en me teen bloedde. Mama woont een paar straten verder dan mijn nieuwe huisje. Ik naar Mama om een pleister te halen. Zat nog helemaal onder de verf. Daar krijg ik te horen dat het slecht gaat met Oma, maar er is nog wel hoop. Onwijs verdrietig. Ik voelde dat Oma nooit mijn huisje zou gaan zien. Die avond had ik therapie. Ik werd gebeld door Papa, ik zou die avond naar het AMC gaan. Woensdag 18 april 2012 om 00.01 is Oma overleden. Ik had 3 weken vakantie genomen. Met de bedoeling om in me huisje te gaan klussen. Nooit kunnen bedenken dat in de vakantie ook Oma zou overlijden. Ondanks dat het niet onverwachts was, kwam het toch als een verrassing. Woensdag ben ik naar Irma en Roeland gegaan. Ik moest er eventjes tussen uit. Ik kon niet in Lelystad blijven. Mijn gevoel kon dat eventjes niet. Ik ben heel liefdevol opgevangen en we hebben samen veel over Oma gekletst. En me tekst aangepast die ik op de crematie heb voor gedragen. Toen ik zondag terug kwam hadden Papa en Arlinda me woonkamer klaar gemaakt. Mijn woonkamer is af! Mooie meubelen, de kleuren hoe ik wou. Ik ben er super blij mee. Wat 3 weken van blijheid en trots moest worden, kreeg nu een zwarte stempel. Ik besef niet dat oma is overleden. Mijn verstand weet het, maar mijn gevoel kan er niet bij. Ik zal nooit snappen waarom ze heen is gegaan. Ik zou nooit kunnen bevatten dat we nooit meer kunnen keutelen. Nooit meer kunnen knuffelen en nooit meer kunnen kletsen. Ik zou het gaan missen. Sterker nog. Ik mis het nu al. Mijn huisje is bijna af. Met mijn oude kamer ga ik straks aan de slag. Ik wist al maanden dat ik afscheid moest gaan nemen. Van mijn oude huis, mijn huisgenoten en mijn leiding. Maar ook nog afscheid nemen van mijn Oma. Dat had ik niet door. Ik twijfel, of oma me al voldoende geleerd zou hebben, ik twijfel of ik het wel zonder haar red. Maar aan de andere kant. Oma wil dat ik door ga met mijn leven. Haar kracht en wil om te leven. Zou ik nu door gaan zetten. Ook al doet het heel veel pijn..

Voor oma is het beter zo, voor mij...
Ik betwijfel het.

Dag Oma

Dag lieve Oma,
Slaap zacht.
Droom fijn,
Geef ome Jeroen een knuffel.

Nu heb je eindelijk je rust.
Nu hoef je niet meer te vechten.
Geniet van je wel verdiende rust.
Wij komen er wel!

Hoe erg we je ook gaan missen,
Hoe veel we ook van je houden.
Houden van is ook los laten.
Ook al wil ik dat helemaal niet

Voor altijd ben je in mijn gedachte
Voor altijd in mijn leven.
Alleen niet in levende lijven.
Maar als engeltje naast me

Ik ga je missen Oma
Voor altijd jou Kleine Grootdochter

Onze dromen samen, de sleutel

Al jaren dromen we samen,
We dromen samen over mijn huisje,
Hoe het gaat worden,
Over wat ik er in wil hebben..

We maakte plannen,
Je zou mee gaan als ik het voor het eerst zou gaan bekijken,
Als ik me contract zou gaan tekenen,
Je zou er bij zijn.

Nu is het zo ver,
Ik krijg vrijdag me huisje,
Toen ik in maart ging kijken,
Was je er niet bij.

En ook nu,
Nu ik vrijdag de sleutel krijg,
Ben je er niet bij..
Onze plannen worden geen werkelijkheid..

En natuurlijk
Ik weet heel goed dat je er nog bent,
En dat in het ziekenhuis ligt,
En herstellend bent,

Dat je er gewoon niet bij kan zijn.
Maar daarom doet het niet minder pijn.
Ik hou van je,
En wil je gewoon erbij hebben.

Ik weet dat ik nu aan mezelf denk,
Ik weet dat het gewoon niet kan.
Ik weet dat je zekerste weten komt kijken.
Als je beter bent...

Maar Oma,
Ik hou van je!
En dit zijn van die momenten,
Dat ik je gewoon mis!

Lieve Oma,
Word snel beter. En zodra ik kan sta ik naast je bed.
En gaan we als het kan gewoon eventjes knuffelen!
Ik hou van je!

Samenwerking

Samenwerken, wat is dat?

Samenwerken is een ketting. Als een samenwerking goed verloopt is de ketting heel, mooi rond en zitten er geen gaten in. Op het moment dat ook maar een klein deel van een samenwerking niet goed verloopt. Is de ketting kapot. En werkt de samenwerking niet. En kan je van vooraf aan beginnen om de ketting op te bouwen.

Overal heb je samenwerking nodig, in je werk, je thuisbasis, mensen die je mag. Alles kan je onder het kopje samenwerking gooien.

Een ketting van samenwerking blijft ook heel door goede communicatie. Communicatie die transparant is. Open en eerlijk. Want dat is in alles erg belangrijk. Op het moment dat een communicatie niet goed verloopt kan je niet samenwerken. Je begrijpt elkaar dan niet. Je loopt langs elkaar heen, en er zit een stuk onbegrip.

Maar hoe kan je een samenwerking nu goed laten verlopen. En hoe kan je een samenwerking die niet meer werkt opnieuw opstarten?

Allereerst lijkt het mij heel belangrijk dat er over een weer begrip is. Dat er over een weer duidelijkheid is, dat iedereen weet waar hij of zij aan toe is. Maar hoe kan je dat bereiken. Een middel om het te bereiken is om open en eerlijk te zijn. En transparant naar de gene met wie je samen moet werken. Iedereen heeft vooroordelen, iedereen heeft een mening en deze word al gevormd op het moment dat je iemand tegen komt en voor het eerst iemand ziet. Dan al heb je een vooroordeel over iemand. Maar wie zegt dat een ander zo is? Wie zegt dat een ander zo denkt? Mij lijkt het belangrijk om eerst dat beeld weg te werken. Want hoe kan je een mening over iemand hebben zonder iemand eerst goed te kennen? Dat is niet mogelijk. Op het moment dat je dan in gesprek gaat met andere blijf je in een verwijtende sfeer hangen, je gaat wijzen naar een ander. Maar zoals iemand heel mooi heeft gezegd. Pas op, wijs niet naar een ander. Er wijzen er 3 vingers naar jezelf. Op het moment dat een contact niet goed gaat met een ander. Is het ook erg handig om een stukje zelfreflectie toe te passen, en kijken wat jezelf fout heb gedaan. Fouten zijn geen fouten. Fouten zijn leermomenten waarvan je groeit. Waardoor je verder komt met waar je bezig bent.

Verder is begrijpen van een ander ook erg belangrijk. Begrijp je wat een ander doet, waarom hij of zij dingen doet zoals diegene het doet? Zonder te vragen weet je het nooit. Weet je wat een ander moet doen, wat diegene zijn werkzaam heden. Een stuk belangstelling is hier in erg belangrijk. Zonder iets te vragen weet je niet, en zonder je open te stellen kom je niet verder....

Eigenlijk hangt samenwerking af van wat jezelf wilt. Een samenwerking kan zo goed zijn opgebouwd. Kan zo goed op papier staan. Maar op het moment dat je zelf niet wilt zou er nooit een goede samenwerking ontstaan. Samenwerken kan je pas als alle partijen dit willen. En alle partijen hier open voor staan. Kijk eens naar jezelf in de spiegel, kijk wat jou leerpunten zijn, werk daar aan. Verwijt een ander niet wat jezelf ook wilt. Dit is jaloezie, dit is niet hoe het moet. Gun een ander eens wat. Iemand heeft er misschien hard voor moeten werken. Maar dat zien wij niet. Misschien zouden we elkaar gewoon eens moeten accepteren zoals we zijn.

Zou der in deze samenleving ooit een goede samenwerking ontstaan?

Ik heb me eigen huisje

Een tijdje geleden schreef ik een blog, mijn eigen huisje. Ik zat toen wachten. Nu kan ik vertellen dat ik mijn huisje heb. Ik blog veel. De laatste tijd minder. Ik heb het druk. Al dan niet met mijn bezigheden dan wel met mezelf. Mijn excuses hiervoor. Maar IK HEB MIJN HUISJE. Ik kan mezelf niet gelukkiger prijzen dan met een huisje met een eigen voordeur, eigen huissleutel maar voor al een eigen wc en een eigen douche. Die ik niet hoef te delen. Waar niemand de bril omhoog laat staan. Mijn huisje. Mijn paleisje op deze aarde. Het is dat niet groot 35m2. Maar groot genoeg voor mij alleen. Het word mijn paleis. Die ik na mijn smaak inricht. Daar waar ik mij terug kan trekken. En nog veel belangrijker waar ik de regels bepaal. Waar ik mensen binnen laat die ik wil. En waar niet om de 5 minuten iemand voor de deur staat die vraagt. Priscilla, mag ik iets lenen, Priscilla, mag ik een peukje, Priscilla heb je geld te leen.... NEEE... Dat heb ik niet meer...

Word het dan eindelijk tijd dat ik voor mezelf kan kiezen. Word het dan eindelijk tijd dat ik kan bepalen wie ik in mijn leven laat en wie niet? Ik hoop het.

Ik beschrijf het nu alsof het de hemel op aarde is. En alleen maar beter is. Dat is het natuurlijk niet. Ook daar komen tegen slagen, ook daar zou ik soms problemen hebben waar van in zo iets heb van HELP!! Ik kom er niet meer uit. Maar dan moet ik vertrouwen op het feit dat ik der wel kom.

Ik heb een netwerk waar ik op terug kan vallen. Die ik vertrouw, die ik mag. En graag in me buurt heb. En daar mag ik me geluk mee prijzen!

Een lief klein onschuldig meisje

Een klein lief meisje, aan het dansen op de muziek van haar favoriete band. Ze is onschuldig, slim, eigenwijs en weet wat ze wil. Als ze aan het dansen is, gaat de hele wereld aan haar voorbij. Ze merkt niks meer op, dan alleen zich zelf, en de muziek. Heel onbevangen bedenkt ze de mooiste dansjes, en zingt ze mee. Ze voelt zich een superster. En heeft dan ook maar 2 dromen. De beste danseres en zangeres worden. De dromen zijn mooi die ze heeft. Zijn mooi, onbevangen. Lekker laten dromen, kinderen horen te dromen. 5 minuten later loopt ze naar haar kamer en pakt een pyjama die in de jaren 20 gedragen werden. Ze doet deze aan, der zit mooi kant bovenop, en pakt een oud wit laken knoopt deze onder haar pyjamajurk en loopt naar achter zo ver mogelijk. Ze draait rondjes, en bekijkt zich zelf goed, dan pakt ze een nep bosje bloemen houd deze vast en loopt naar de spiegel. In haar belevingswereld is ze nu aan het trouwen. Hoe jong ze ook is, ze weet precies hoe ze wilt trouwen. Ze wil een koets met paarden, een sisi jurk en bruidsmeisjes en bruidsjonkers, en een knal fuif. Als ik dit meisje, inmiddels een vrouw, nu nog spreek heeft ze nog steeds het zelfde idee. Die avond ligt ze in bed, haar ouders brengen haar naar bed toe. Maar het lieve kleine meisje wil niet slapen. Ze vraagt aan haar moeder:"Mama, als ik later getrouwd mag ik dan ook nog thuis wonen met mijn man?" Mama heeft visite en wil opschieten en antwoord:"Natuurlijk mag dat lieverd." "Mama, als ik ooit 5 kinderen heb mogen die ook bij jou wonen?" "Natuurlijk lieverd, ook jou kinderen zijn welkom." Die onschuld, niet weten wat de toekomst zich gaat brengen. In mooi. In de ochtend wordt het meisje wakker en moppert, ze wil niet naar school. School is stom! Toch moet ze. Daar leert ze van. Daar word ze slim van. Ze speelt met vriendjes en vriendinnetjes. Is uit eindelijk toch heel blij dat ze naar school is gegaan.

Onschuldig en onbevangen is dit lieve kleine meisje. Dit meisje heeft nog steeds dromen. Maar in plaats dat ze danseres of zangeres wil worden wil ze de politiek in. In plaats van 5 kinderen zou ze het heel fijn vinden als de 3 kinderen kan krijgen. Trouwen de droom is nog steeds onveranderd. Alleen realiseert ze zich wel dat ze nog wel een droomprins moet vinden. Onschuldig is het meisje niet meer. En ook het onbevangen is er van af. Daarvoor in de plaats zijn er andere mooie karaktertrekken naar voren gekomen. Dat meisje dat zich toen al heel groot voelde, is nu groot. En raakt ontroerd van dat kleine meisje. Die haar wist wat ze wou. En die dromen zijn altijd mee gegaan. Waar ze ook was. Als ze der op terug kijkt vind ze het heel mooi om te zien dat ze altijd heeft kunnen dromen. En altijd van het zelfde. Nu weet ze wel dat het allemaal niet zo makkelijk gaat als dat ze dacht. Maar de dromen zijn er nog steeds. Het is mooi om te zien dat de muziek van toen nog steeds in haar leven is. Dat ze der regelmatig nog eventjes naar luistert. Dat ze dan nog weet hoe ze stond te dansen. Want herrinderingen zijn toch het mooiste wat een mens kan hebben. Toch is het jammer dat mensen veranderen. Want dat wat zou ze nu graag af en toe dat kleine onschuldige meisje willen zijn. Dat meisje dat niets hoeft te doen behalve haar zelf zijn en naar school toe gaan. Het meisje dat ongestoord gek kan doen en waar iedereen dan naar kijkt met de ogen van "Aaaaah wat schattig." Maar zoals alles is dat meisje nu groot. En heeft ze een mooie herrindering om van te genieten.

Dat kleine lieve onschuldige meisje.
Dat was ik.

Aandacht trekken

Ik heb het al eerder aan gegeven in een van mijn blogs, in therapie gaan is niet zwak. Maar juist heel erg sterk. Maar nu hoorde ik dat iemand zei dat het aandachttrekkerij is. Dat iemand die verteld dat hij of zij in therapie zit aandacht zoekt? En dat die gene zielig gevonden wil worden. Nu blijkt uit de cijfers dat 25% van de Nederlandse bevolking elke jaar iets psychisch krijgt. Dit kan een depressie, burnout, onverwerkt verleden zijn. Dit kan van alles wezen. Maar 1 op de 4 Nederlanders dat is best wel veel.

Als iedereen hier zijn mond over houd. Wat voor samenleven krijgen we dan? Dan gaan we toch met sprongen achteruit. Dan zouden we niet meer naar een ggz instelling gaan omdat het aanstellerig is. Maar krijgen we ondertussen wel meer criminaliteit, gevechten en meer zelfmoorden. Omdat mensen simpel weg niet met hun zelf om kunnen gaan en toch op een manier met hun zelf om moeten gaan. En omdat ze niet weten hoe ze de emotie om moeten gaan doen ze dit op een verkeerde wijze.

Want der zijn zat mensen die zeggen, ja gisteren heb ik zo veel gedronken en geblowd ik ben nu helemaal verrot. Maar is dat geen aandachttrekkerij. Dat het toch juist! Want het enige wat ze juist willen horen is. "Je bent zo stoer."  Sorry uit mijn mond ga je het niet horen. Want ik vind het niet stoer. Alcohol en drugs zijn verdovende middelen, je stopt je emotie weg, waardoor ze als je ze niet rook even hard terug komen. En meestal nog harder dan daarvoor, waardoor stap kleiner wordt om nog een keer te gebruiken. En steeds meer en meer..

Dat is toch een struisvogelpolitiek, weg lopen voor iets wat er wel is. Noemen we dat nu echt stoer.

Dus als we het eventjes zwart wit gaan bekijken dan is weglopen voor je gevoel en voor het dagelijks leven stoer. Maar werken aan je eigen persoon en zorgen dat je sterker wordt, aan je minpunten werken en de pluspunten accepteren slechter dan het omgekeerde. In wat voor wereld leven wij dan?

Nogmaals ik vind het stoer als iemand werkt aan zichzelf en dat iemand blijft groeien, en zich blijft ontwikkelen. Want als iets moeilijk is in het leven is om te kijken wat doe ik fout, wat kan ik beter doen. Dan om met een hele mooie vinger te wijzen naar een ander. En om te gaan kijken wat een ander fout doet. Want wat is dat toch makkelijk. Wat is dat toch heerlijk negatief. In plaats van iemand op een respectvolle manier te vertellen dat die iets niet zo goed doet maar dat het zo en zo beter kan. Want daar leert men toch veel meer van. Want als je perfect bent wat doe je dan op deze wereld? Je komt op deze wereld om te leren? Op deze wereld leven geen perfecte mensen. Zelfs een Nelson Mandela is niet perfect en leert nog elke dag?

Dus waarom gunnen wij onszelf niet om fouten te maken, en om nog harder om te knokken om te leren van fouten. In welke vorm dit ook is. Sommige mensen gaat alles heel makkelijk af. Maar ook voor hun wordt het op ten duur lastiger. En ja soms hebben mensen een steuntje in de rug nodig door middel van therapie. Laten we nou eens een ander zijn eigen leerproces gunnen, in welke leeftijdscategorie en welke vorm die gene ook zit.

Love and Peace for everyone

Voor jezelf opkomen

Veel mensen vertellen mij altijd dat ik voor mezelf op moet komen. Dit klopt. Als ik voor mezelf op moet komen bij mensen die ik goed ken, waar van ik hou en vertrouw lukt dit mij ook erg goed. Maar zodra ik het tegen een "onbekende" moet doen, word dit toch al vrij lastig. Of dit nou een collega is, iemand op straat. Veel al laat ik de mensen praten, en doe ik net of het mij niet raakt, en het ene oor in gaat en het andere oor uit gaat. Heel eerlijk, dat gebeurd der niet. Het blijft eigenlijk tussen mijn oren hangen. En op het moment dat iemand vind dat ik ook maar iets fout doe, vind ik dat het beter mijn best moet gaan doen. Op wat voor manier het ook gebracht word. Ik vind dat ik beter moet presteren. Het is de laatste tijd ook een aantal keer gebeurd dat ik door middel van onbeschofte opmerkingen en argumenten dingen te horen heb gehad. Ik moet dit niet laten gebeuren. Ik ben geen stuk vuil en mensen moeten op een normale manier met mij omgaan. Met opbouwende kritiek bereik je veel meer. Zeg ik altijd. En daar bij komt dat ik nog steeds van mening ben dat je iemand met respect de grond in kan werken. Waarom gebeurd dat bij mij niet dan? Ik ben toch niet minder als een ander.

Nee toch niet, ik ben even veel waard als een ander. Dus dat moet ik ook kunnen laten blijken. Maar waarom kom ik niet voor mezelf op? Omdat de gene die dit doen, verbaal gewoon heel erg sterk zijn. En ik dat ook wel. Alleen niet als ik boos word. Dan heb ik bij vreemde geen tand meer in mijn mond. Terwijl dat bij vrienden en familie totaal niet zo is. Maar goed dat is vertrouwd. En onbekende mensen niet. Wat moet ik dan doen, terug schreeuwen, terug schelden, of wijselijk mijn mond houden. Net doen als of ik gek ben en door gaan. Het laatste werkt niet, men ziet niet dat ze me kwetsen en met een sorry is het dan al snel weer goed. Terwijl ik der nog wel even niet lekker van ben. Ik ben zoals ik ben. Ik kan mezelf niet veranderen. En als ik het dan al kan dan doe ik dat niet voor onbekende maar voor mezelf.

Kortom, een magische cirkel die steeds blijft ronddraaien, en niet stopt.. Want waar moet ik de cirkel onderbreken?

Nu kan ik een paar stappen ondernemen omdat op te lossen. Maar welke is het juiste. Want ik wil andere ook niet in de problemen brengen. Maar waarom eigenlijk niet. Ze doen het bij mij toch ook?

Inderdaad, ik moet nog veel leren...

Kinderen

Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik later erg graag kinderen wil. Nu ik een weekendje in Purmerend logeer kan ik ook heel erg genieten van dat kleine meisje van 2 jaar. Je danst, zingt en is bijna de hele dag vrolijk. Dat is zo mooi om te zien! Zo onbezorgd en lief. Een paar jaar geleden dansde ik met haar grote zus op K3 nu dansen we met z'n 3e. En een lol wat we hebben. We liggen helemaal dubbel. Ik moet toch vertellen dat de grote zus erg lenig is. En heel snel een dansje door heeft. HALLOO!!!!! Vroeger was dat andersom hoor! Leerde ik haar de dansjes. Ze worden erg snel groot als ik naar ze alle 3 kijk nu en in oktober dan zit daar een wereld van verschil in.

Soms heb ik discussies over kinderen waarom je ze wel en niet zou willen. Der zijn mensen die ze niet willen. Omdat de wereld steeds oneerlijker word. Hierin moet ik ze gelijk geven. Veel mensen op deze wereld zijn niet eerlijk, en erg gebeuren vreselijke dingen op deze wereld. Kijk naar het meisje dat deze week is ontvoerd door een pedofiel. Het is te grof voor woorden dat kan en dat mensen echt zo denken. Maar wat ik nog meer niet snap is dat mensen daar behoefte voor hebben. Ik zal het nooit begrijpen.

Maar ondanks deze rare en oneerlijke wereld zou ik ze wel graag willen. En waarom? Omdat het voor mijn gevoel het mooiste is wat er bestaat. Kinderen zijn zulke mooie wezens. Een mooi boek, waarin elke letter nog geschreven moet worden. En waarin je als opvoeder de taak hebt om daar een mooi boek van te maken. En natuurlijk kan je niet alles verkomen. En natuurlijk kan je kinderen niet overal voor beschermen. Maar je kan een kind wel weerbaar maken voor de grote mensen wereld. En als mijn kinderen later ooit eerlijk en weerbaar worden. Dan zijn der al weer meer eerlijke mensen op deze wereld en heb ik voor mijn gevoel mijn taak als ouder volbracht. Want gelukkig zijn der meer eerlijke mensen op deze wereld dan we denken.

En mijn kinderen.... Die komen ooit nog wel. Eerst me eigen huisje. Een opleiding. Werk...

En niet te vergeten de prins op het zwarte paard

En kinderen zijn heerlijk. Maar ik kan ook erg genieten van me leven nu zonder kinderen!

Valentijnsdag

Valentijndag staat weer voor de deur. 14 februari. Wat is dat eigelijk voor een dag? Het is een "speciale" dag. Op die dag toon je, je geliefde dat je erg veel van de ander houdt en nooit meer zonder hem of haar verder wilt. Maar is 13 februari of 15 februari een andere dag? Moet je die dag je geliefde niet laten weten dat je heel veel van een de ander houd? Misschien zie ik het heel verkeerd. Maar je moet een andere toch elke dag laten weten dat je om de ander geeft? Want daar staat een relatie toch op? Om weten dat je elkaar kan vertrouwen en dat van elkaar houd.

Vroeger heb ik wel eens lopen huilen omdat ik geen valentijnskaart kreeg of omdat ik geen roos kreeg. Want zo ging dat op het Pallas Athene college. 1 keer heb ik een keer een valentijnskaart gekregen. Achteraf bleek hij van mijn tante te wezen. Heel lief, en leuk bedacht. Maar ik heb werkelijk gedacht dat het de jongen was waar ik smoorverliefd op was. Als je er later achterkomt dat hij van je tante is, dan is het hoe lief bedoeld toch echt wel een domper. Dit jaar vind ik Valentijnsdag niet zo belangrijk. Niet belangrijk, nee echt niet. Ik wist niet dat ik het ooit zou zeggen, maar ik vind het dit jaar echt niet belangrijk.

Ik ben lekker vrijgezellig en geniet van het leven. En natuurlijk mis ik wel eens een schouder, een knuffel of de woorden Ik hou van je. Maar wat mis ik dan? Een man die van me houdt en me verteld dat ik belangrijk ben. Of voel ik me dan gewoon eventjes alleen, en ben ik onzeker. Want ooit hebben 3 wijze vrouwen mij verteld: "Priscilla, jij kan niet van een ander houden als je niet van jezelf houd." Ik heb ze voor gek verklaard. Wat ze zeiden was niet waar. Maar eigenlijk ze hebben zo gelijk. Want een ander kan je niet gelukkig maken. Een ander kan bijdrage aan je geluk, maar kan je niet gelukkig maken. Want op het moment dat de relatie dan "normaal" wordt, in de zin van, als je een tijdje verder bent. Dan wordt je toch weer ongelukkig, omdat jezelf de enige bent die je gelukkig kan maken. Waarom weet ik niet. Het is iets psychologisch. En ik heb geen psychologie gestudeerd.

Maar we hebben het altijd over relaties, maar een mens heeft ontelbaar relaties. Laatst heb ik tegen me collega gezegd. Wij hebben we toch ook een relatie? Die blik was vrij komisch om te zien. En kreeg het antwoord: Huh? Je maakt een grapje. Ik vertelde dat wij een werkrelatie hebben. Dat we geen liefdesrelatie hebben, dat mocht duidelijk wezen. Maar een werkrelatie dat hebben we zoiezo want we zijn collega's. Zo heb je der nog meer familierelaties, vriendschappelijke relaties, burenrelaties....

Voor alles is wel een relatie te verzinnen. Maar dat is ook wel normaal, want zo kunnen we op een goede manier leven. Maar als je met Valentijnsdag je relatie in het zonnetje moet zetten. Waar blijft dan mijn valentijnspakket van mijn baas, valentijnscadeautjes van vrienden en familie? Als ik eerlijk ben lijkt me dit wat overdreven. Want dan wordt het sinterklaas, kerst en Valentijnsdag... Als het ooit door zou komen wat zouden de winkels dan blij zijn. Weer een commercieel feestje er bij. Niet als of de winkels der nu niet al vol mee liggen.. Al is het wel handig om een huis mee in te richten als je er van houd bijvoorbeeld...

Wat is het volgende feestje?

Jarig zijn!

Je verjaardag vieren. Vroeger vond ik het erg belangrijk, wie feliciteerde je, wie komen er. Maar vooral wat voor cadeautjes krijg ik.. Het laatste vond ik verjaardag op verjaardag het allerbelangrijkste, en mijn verjaardag moest druk wezen. Er moesten heel veel mensen komen, en als er iets minder mensen waren dan dat ik me had voor gesteld was ik diep teleur gesteld.

Dit jaar vond ik andere dingen belangrijk. En heb ik zelfs het idee gehad om me verjaardag niet te vieren. Dat vond ik iets te vergaan. Maar wat ik het allerbelangrijkste vond was dat er mensen kwamen waar ik om geef, die belangrijk zijn voor mij en waar ik van hou. Die waren er! Buiten me familie waren er 3 goede vrienden van me en dat vond ik erg belangrijk. Het was een rustige dag. En zelfs Opa en Oma zijn nog eventjes geweest.

In de middag was ik bij hun langs geweest omdat ik vond dat als hun niet op mijn verjaardag konden komen, dan ging ik toch bij hun langs. Dat heb ik dus ook gedaan. 2 koffiebroodjes mee genomen, en me verjaardag eventjes daar gevierd met zijn 3e. Ze vonden het erg leuk en grappig.Tot mijn grote verrassing stonden ze rond half 5 nog eventjes voor de deur. Eventjes een stukje taart en toen zijn ze weer gegaan. Het was maar een half uurtje maar ik vond het wel heel fijn! Want Opa en Oma zijn er elk jaar bij geweest op mijn verjaardag.

Daarnaast heb ik vorige week bij mijn vaders kant van de familie ook met verjaardag gevierd. Ook dat was erg gezellig!

Wat ik vroeger zo belangrijk vond: Cadeautjes, vond ik dit jaar totaal niet belangrijk. En heb dan ook tegen mensen verteld dat ik geen cadeautjes hoefde. Ik vond het veel belangrijker dat mensen der zijn dan dat ik wat kreeg. Maar ik heb wel hele leuke cadeautjes gehad. Alles voor me uitzet. Een dweil, een een aromabrander (met yin-yang teken) een tosti apparaat, snijplanken, handdoeken, thee doeken, onderzetters, schilmesjes.. en nog veel meer.. Dus mijn uitzet voor mijn eigen huisje gaat snel..

Ik heb 2 gezellige verjaardagen gehad. Vanmiddag naar mijn vader. Gezellig!

Ik heb een geslaagde verjaardag! Vandaag eindelijk 19 weer een jaar dichterbij volwassen zijn!

Iedereen die mij heeft gefeliciteerd: Dank je wel!!

Oma

Ik ga bloggen, nu op dit moment. Het is misschien niet verstandig. Maar dat zien we later dan wel. Ik ben boos, heel boos. Ik ben verdrietig, heel verdrietig. Ik ben bang, heel bang. Ik ben blij, heel blij. Ik voel alles, wat je maar kan voelen. Alle emotiesch dansen door me lijf. Waarom? Waarom! Oma ligt weer in het ziekenhuis. Ik heb er al vaker over geschreven.

Toen Oma 8 jaar was heeft ze last gekregen van haar alvlees klier, wat er precies mee is zou ik niet weten. Maar ze heeft toen mijn moeder klein was er aanvallen van gekregen. Maar door een speciaal dieet. En het kennen van haar lichaam heeft ze der al heel lang geen last meer van. Ik ken Oma niet anders dan dat ze problemen heeft met haar alvleesklier. Maar ik heb hier nooit wat van gemerkt, en naar haar zeggen had ze er ook geen last meer van. Oma was oma. Oma rookte, oma drinkt kinderkoffie. Dat is Oma. Als ik mijn sjaal bij oma laat liggen weet ik dat als ik deze weer ophaal dat hij naar Oma ruikt. Mijn oma. Tot afgelopen oktober.

In de zomer van 2007 is het huis van Ome Jeroen op geknapt. Ome Jeroen miste een longslag ader en zou maar 2 jaar worden. Door zijn overlevingskracht en een geweldig lichaam. Hebben we 35 jaar cadeau gehad. Dat cadeau betekend dat ik Ome Jeroen heb mogen leren kennen. Door het opknappen van zijn huis liepen er bouwvakkers doorheen. Een van die bouwvakkers heeft een virus bij zich gehad. Deze heeft Ome Jeroen aangestoken. En hij is ziek geworden, en het virus vond een warm thuis op zijn hart. Een thuis waar zijn lichaam niet tegen kon vechten. De inbreker (het virus) heeft zijn huis leeg gehaald(de energie uit zijn lichaam). Maar als er een inbreker is dan bel je en ga je naar de politie (het ziekenhuis). Maar de politie keek naar zijn huis en gaf hem allerlei tips (medicatie) om zijn huis te wapenen tegen de inbreker. Toch wou Ome Jeroen dat de politie eventjes naar zijn huis (lichaam) ging kijken. Toen de Politie voor zijn huis stond durfden de agenten niets te doen. (zijn hart had in loop der tijd een eigen systeem gebouwd). Het huis was niet zoals alle huizen. En de agenten konden hem niet helpen. Waardoor op 17 oktober 2007 het huis is ingestort.

Inderdaad 17 oktober 2007 is Ome Jeroen overleden. Zijn lichaam was op! En kon niet meer vechten. Ik ben bevoorrecht geweest om nog eventjes langs te mogen komen. Op de dag van overlijden. En ik heb daardoor zijn mooiste cadeau gehad. Hij vertelde mij dat ik mijn eigen rugzak moest dragen, en niet die van andere over moest nemen. En in de wolken zag ik een duif met op de plek van het hart een maan. Die veranderde in een hand waarachter de maan verschool. Ik zat samen met Mama in de auto en zou dit moment nooit vergeten. Voor andere is een overlede persoon een sterretje. Voor mij is Ome Jeroen een duif. Een duif die in leven is. En bij me is. Ik knipoog ook altijd naar een duif. En voel me er veilig bij.

Ome Jeroen was 17 oktober 2011, 4 jaar overleden. De dag dat Oma benauwd is geworden en af is gevoerd naar het ziekenhuis. Oma werd beroerd, en door de oplettendheid van Mama, Frans en Opa. Is de Ambulance gekomen en is ze het ziekenhuis in gegaan. Oma was daar voor een beetje grieperig, en soms een beetje vel. Maar goed, iedereen heeft zijn ups en zijn downs. Dus ook Oma. Uit eindelijk bleek dit er mee te maken te hebben gehad. 19 oktober ben ik geslaagd voor mij verkeerregelaar. En mocht ik ook onder begeleiding van Mama naar het ziekenhuis. Mama kent mij door en door, en weet wanneer ik in paniek kan raken. Oma kon geen paniek aan, en mama wou dit dus voorzijn. Beneden hebben we afspraken gemaakt; als ik het niet trok moest ik het aan geven, als ik in paniek zou raken zou ik eventjes naar de gang moeten lopen en dan kwam Mama naar me toe. Ik was erg blij dat ik de steun had die ik op dat moment nodig had. Want ik wou het voor iedereen goed doen. Maar heb soms nog eventjes een paar handvaten nodig. Deze gaf Mama mij op dat moment. Toen Mama en ik weg liepen riep Oma naar Mama; "Zorg je dat Priscilla door gaat met haar leven." Ik dacht dit zijn toch niet haar afscheidswoorden, zoals Ome Jeroen mij het Rugzakje leerde...

Goed, Oma is naar Het Onze Lieve Vrouwen Ziekenhuis in Amsterdam gegaan. Is daar gedotterd en na een lang ziekenhuis bezoek heeft ze er ook een pacemaker bij gekregen. Oma kwam naar weer naar Lelystad. En ik kon weer naar haar toe. Want hoe "zwak" het ook klinkt. Ik durfte niet naar Amsterdam, waar ze geopereerd is. Ik kon haar niet aan apartuur en slagetjes zien. Dat durfte ik niet. Daarvoor was ik te bang dat ze dood zou gaan. In het MC Lelystad heb een aantal bijzondere gesprekken met haar gehad. Ik bleef langer, ik kwam eerder. Ik was er bijna elke dag. 

Oma ging weer naar huis, en beetje bij beetje knapte ze op. Tot dat ze last kreeg van haar buik. Daar voor heeft ze met kerst in het ziekenhuis gelegen. Haar alvleesklier speelde weer op. Ze kreeg medicatie en mocht weer terug naar huis en doordat der allerlei onderzoeken zijn gedaan, moest ze bloedgaan prikken voor suiker ziekte. Haar suikerwaarde was te hoog. En kreeg vitamine B12 want deze was te weinig. Na de eerste prik.. Wat leefte Oma op zeg! Ze leek de oude, ik heb met haar een paar danspasjes door de woonkamer gemaakt en we hebben gekletst, gelachen, gekletst, en nog meer geklets. Mijn dag kon niet meer beter worden. Oma werd beter. Dit was 29 december. We dachten dat die prik haar die energie en beterschapsboost gaf. Niet dus. Ze heeft der nog 4 gehad. En de kracht en vut had ze niet meer. Sterker nog, ze kreeg pijn, nog veel meer pijn dat ze al had. Waarom?! Die ene dag ging het toch beter met haar! De huisarts is gebeld en ze kreeg morfine!!! Op het moment dat Ome Jeroen morfine kreeg is hij overleden. Dit was natuurlijk wel veel sterker, maar als nog. Het is en blijft morfine, en ik was bang. Maar gelukkig. Oma ging niet door aan de morfine.

Oma werd dronken, maar ze had geen pijn. Dat is het aller belangrijkste toch? Als ik bij Oma was lagen Opa en ik regelmatig dubbel omdat ze zo grappig deed. We wisten allerbei dat het niet goed was, maar doordat ze dronken was, praatte ze met een dubbele tong. Tot vorige week woensdag. Toen is ze smorgens uit bed gevallen. En moest opa haar helpen, toen ik smiddags langs kwam is ze nog een keer gevallen toen ze naar de wc moest en heb ik er geholpen. We hebben er maar een grapje van gemaakt met zijn 2e. Maar toen ik op de fiets zat vond ik het toch best wel pittig. En moest ik het goed tot me door laten dringen dat oma dus echt ziek was. Afgelopen dinsdag is ze naar het ziekenhuis geweest omdat ze daar afspraken hadden staan. En werd ze door verwezen naar het AMC. Tot ze woensdag weer neer is gevallen. Toen zijn Opa en Mama weer naar het ziekenhuis gegaan. En hebben er erg lang gezeten. Tot dat ik gisteren net voor de toets BHV een telefoontje van Mama kreeg. Oma was woensdag opgenomen in het ziekenhuis. Pff!! Ik vond het erg moeilijk om te horen! Maar gedachte op 0, toets maken!! Praktijk was ik al voor geslaagd in de ochtend en te Theorie ben ik ook voor geslaagd! 1 fout!!! Ik was blij, maar echt blij kon ik niet zijn. Mijn gedachte waren en zijn bij Oma. Samen met Frans had ik gisteren een hele discussie, waar we een cursus of medicijn;"Ik maak oma beter." Kon volgen. Jammer genoeg kwamen we tot de conclusie dat dit niet mogelijk is. Vanmiddag ben ik naar Oma geweest. Wat lag ze erbij. Dat was oma toch niet? Ze lag er sneu bij, mager, bleek, ingevallen oogjes. Maar vooral opstandig, ze wou naar huis. Dit kan niet want haar onstekingswaarde zijn te hoog. Dit komt alleen niet van der alvlees klier..Waar het wel vandaan komt?!? Ik zou het niet weten. De dokters weten het ook niet. Ze word door gestuurd naar het AMC alleen wanneer en hoe dat weet niemand. Ik word eerlijk gezegt een beetje moe en agressief van die onduidelijkheid.

Ik heb een sterke oma, dat is een feit. Maar hoe lang kan een lichaam sterk wezen. Ze is geen 18 en ook niet meer bijna 19! Maar bijna 69! De levensgemiddelde van een vrouw lag op de 78 toch? Dus dat moet oma ook halen, want ik heb nog geen kinderen, ik ben nog niet getrouwd, heb nog geen eigen huis.. Dus dat kan nog niet. We hadden afgesproken dat ze dat allemaal mee ging maken!

Lieve Oma, iedereen weet dat jij heel erg belangrijk voor me bent. Je bent mijn vraagbaak, mijn humormachine, mijn kleinhuis maatje. Ik kan met je lachen, schrijven, huilen, verliefd zijn. Kom op Oma, we gaan met de hele familie zorgen dat je weer beter word. Je kant het..

Dikke kusjes, heel veel knuffel, maar vooral Oma. Ik hou super veel van je!

Twijfel en onzekerheid

Twijfelen. Wat is dat?

Volgens het woordenboek:Twijfelen1) Aarzelen 2) Besluiteloos zijn 3) Betwijfelen 4) Dubben  5) Eromheen draaien 6) In onzekerheid zijn 7) Ongestadig zijn 8) Onzeker zijn 9) Ruggelen 10) Weifelen
Gevonden op http://www.mijnwoordenboek.nl/puzzelwoordenboek/tw

Iedereen twijfeld in zijn of haar leven. Je kan eenvoudig twijfelen over een t-shirt die je aan moet, of over welke kleur je, je haar moet verven. Maar twijfelen word al belangrijker als het gaat om welke baan wil ik of welke stap is de juiste. Maar twijfelen is het ergste als je twijfeld over wat je voelt, of  over dat mensen je wel of niet mogen. Twijfelen over gevoel klinkt heel raar. Maar iedereen kent dat. Dit kan te maken hebben met liefde, maar ook met andere gevoelens of je boos bent of gewoon heel erg teleurgesteld.. Zo kan ik nog wel eventjes verder gaan. Eigelijk kan je over alles twijfelen. Is dit verkeerd nee. Is dit goed. Ja, want je weegt op zo'n manier alles af. En kan zo de voor jou juiste keuze maken. Maar is alles afwegen goed. Ook niet. Het moet in balans zijn. Net zoals alles in het leven.

Maar twijfelen kan je niet stoppen. Het hangt samen met onzekerheid. Onzeker voor een nieuwe stap, onzeker over jezelf. Net zoals twijfelen kan je ook overal onzeker overwezen. Maar 1 troost; Iedereen is onzeker! De gene die het hardste roepen dat ze niet onzeker zijn, zijn het onzekerste! Maar wat is onzekerheid

Volgens het woordenboek:
onzekerheid:onveiligheid, vaagheid, broosheid, risico, veranderlijkheid twijfeling, besluiteloosheid, twijfel, weifeling
Gevonden op http://www.woorden-boek.nl/woord/onzekerheid

Zelfs in het woordenboek staat onder onzekerheid twijfel. Dus zo ver zat ik er niet naast. Wat ik alleen niet snap is de reden dat mensen hun onzekerheden verbergen. Terwijl de gene die dit niet doen de stempel: Bang, zielig, vervelend, raar of als hopeloos bestempeld worden. Waarom eigelijk? Ik vind het heel raar. Iedereen is onzeker, en de mensen die hun ware gezicht laten zien die krijgen een stempel. Hoort dit niet andersom te wezen. Dat de mensen hun ware gezicht niet tonen een stempel krijgen. Want doordat hun een stempel planten op een ander hun gezicht, proberen door dit zich zelf hoger te plaatsen. Waardoor de "onzekere" personen een onder gesneeuwd worden...  Dit is toch niet eerlijk of ligt dit aan mij?

Want dit zou beteken als ik eventjes zwart wit ga nadenken, dat mensen die eerlijk zijn onrechtvaardig behandeld worden. Want zo zie ik het. En mensen die altijd een toneelstuk spelen en andere kleineren rechtvaardig behandeld worden. Dus word het goede als slecht gezien, en het slechte als goed gezien. Misschien klinkt dit raar. Maar het is wel zoals ik zie.

Dus eigelijk wordt slecht gedrag beloond, en positief gedrag gestrafd. Wkjat ik mij kan herrinderen is dat je als ouder in een opvoeding positief gedrag beloond en slecht gedrag negeerd. Dat was in mijn opvoeding zo. Zo'n rare opvoeding heb ik toch niet gehad? Schijnbaar wel. Want goed gedrag werd bij mij beloond en niet gestrafd. Want als je het goed bekijkt word je, je hele leven opgevoed. Niet alleen door je ouders, maar ook op je school of je werk, je partner ect.

Want opvoeden betekend volgens het woordenboek:
opvoedenTe gebruiken voor de specifieke activiteiten die zijn betrokken bij het doelbewust overbrengen van kennis, vaardigheden of sociale waarden aan anderen. Gebruik `onderwijs` voor het systeem dat betrekking heeft op het gehele proces van het overbrengen van dergelijke kennis of waarden.
Categorie: F...
Gevonden op http://www.encyclo.nl/lokaal/10491
Je leert elke dag, elk moment tot dat je komt te overleden. Dit is normaal. Dus wordt je opgevoed door de wereld.. Ik vind het dan alleen heel raar dat als een ouder slecht gedrag beloont en goed gedrag straft. Die bekritiseerd word, raar aan gekeken, of in het eerste geval naar BJZ moet. Om opvoedtips te krijgen, en geholpen worden met de opvoeding. In welke vorm dan ook...

Het verbaast mij weer hoe raar deze wereld is. En nu is de gezegte: Verander de wereld begin bij jezelf.

Maar alleen kan ik de wereld niet dragen. Daar zijn meer mensen voor nodig!

Een eigen huisje

Ik doe niet aan voornemens, dat heb ik volgens mij ook wel in me eerdere bloggen verteld, maar dit jaar doe ik der wel aan. 1 voornemen dan. Ik wil een eigen huisje. Met alles der op en der aan. Een eigen gang, een eigen keuken, een eigen slaapkamer, een eigen woonkamer. En wat ik nog het allerbelangrijkste vind is een eigen badkamer en een eigen wc. Ik begin te merken dat ik het toch wel erg vervelend vind om de badkamer en de wc te delen. Niet dat het zo erg is. Maar mijn bad spullen kan ik niet laten staan in de douche. En de wc papier is op elk ongelegen moment op. Ik moet dan ook 1 wc delen met 4 medebewoners en hun partners... Dit zijn er dus gemiddeld per dag 2 tot 3 man extra. We zijn met alleen maar vrouwen dus die bril staat als het goed is nooit omhoog... Behalve... Als de partners er zijn. Als ik ergens boos of gefrustreerd om kan raken is het als de wcbril omhoog staat. Ik vind dat zo ranzig! En heb hier dus ook regelmatig discussies om gehad. Of die haren in het douche putje... *zucht*

Ik ben dus inmiddels ook al erg aan het zoeken naar huisjes, en wil der dus ook erg graag 1. Zo raar vind ik dat toch niet. Had ik vrijdag centrada aan de telefoon over hoe het reageren in zijn werk gaat. Ik heb nu wel al op 5!! huisjes gereageerd, maar had der nog een aantal vragen over. Toen ik ze toch aan de telefoon had vroeg ik me af wat de wachttijden zijn... Voor een normaal huis is dit 3,5 jaar. Maar voor een jongeren woning was dit korter, het was maar 2,5 jaar. Ik leg mijn situatie uit en vertelde hun dat ik in een jeugdzorg instelling zat, en dus geen 2,5 jaar wachttijd heb. Dat maakte hun niet erg veel uit, als ik het goed begreep. Nu is er bij Vitree kamer bemiddeling. Dit betekend dat je urgentie kan krijgen. Want zoals mijn situatie nu is, kan ik geen urgentie krijgen. Maar omdat de jongeren voor mij er soms een potje van hebben gemaakt en dus niet mee wouden werken aan de begeleiding die daar verplicht 1 jaar bij zit. Is de toelatingen daar toe erg verzwaard. Dit is erg teleurstellend omdat dit mij wel altijd zo verteld is. Je moet en bewindvoerder hebben en je best doen, dan krijg je kamerbemiddeling.. Ik voldoe aan die 2 eisen.. Maar toch blijkt dit niet een garantie te wezen voor kamerbemiddeling. Dit door een mis communicatie. Ik hou daar niet zo van... Maar goed. Der is mij altijd geleerd wie niet waagt wie niet wint. Dus ik als nog dat formulier ingevuld en op gestuurd afgelopen vrijdag. En ik hoop dus ook serieus dat ik wel wordt toe gewezen voor die kamerbemiddeling. Wat mij verteld is, dat ik nog 4 tot 6 weken moet wachten tot ik dit te horen kreeg. Ik heb vrijdag de brief op de post gedaan, dus ze zouden deze maandag binnen hebben, dus ik bel (als ik het niet vergeet) +/- 23 januari.. Ik ben niet dom, maar soms is het beter om je dommer voor te doen dan dat je bent. Aangezien je dan soms meer informatie krijgt dan dat je anders krijgt. Dus het wordt nog eventjes duimen voor me.

Ik loop de laatste tijd door de stad te kijken naar wat ik allemaal nodig heb. Dat is nog best wel wat. Een stofzuiger heb je niet voor een paar eurootjes, en een wasmachine is ook geen 10 euro. Nu heb ik zover ik weet nog best wel wat spaargeld. En ben ik ook lekker aan het sparen, maar het word wel afstruinen naar de goedkoopste spullen. En een wasmachine zou ik denk ik ook het beste een tweedehandswinkels gaan halen of bij op www.marktplaats.nl. want een nieuwe kan ik me niet verschaffen. En nu weet ik wel dat op het moment dat je op je zelf gaat. Allerlei mensen van alles over hebben. En dat je heel goedkoop een huisje kan inrichten. Dit ben ik ook wel van plan. Maar verf en laminaat is nog best wel aan de prijs. En niet zo makkelijk te vervangen op het moment dat je er al woont...

Ach dit is jammer genoeg nog steeds toekomst muziek, en we zien wel hoe het gaat lopen. Misschien win ik binnen kort wel 1 miljoen...

Waarschijnlijk zijn dat dromen, die nooit uitkomen..
Maar dat huisje komt er..

Eendjes voeren

Lieve Bloggers, allereerst wil ik iedereen een geweldig 2012 wensen! Ik hoop dat iedereen een mooi en gezond 2012 krijgt... Sorry voor eventjes niet bloggen, maar ik had het best wel "druk" en ook een beetje inspiratieloos. Maar dankzij Didi, heb ik toch een onderwerp...

De maatschappij verwacht dat mensen boven de 18 zich volwassen gaan gedragen, en gedragen. Maar wat is volwassen zijn. Toen ik 12 was zei ik tegen mijn moeder;"Mama, ik voel me volwassen. Ik wil weer kind zijn." Ik wist toen alleen nog niet wat volwassen was. Ik was, nu ik terug kijk. Nog echt een kind. En als ik toen geweten had, wat volwassen zijn inhoud.. Had ik t nooit kunnen zeggen. Wat wat is nu eigenlijk volwassen zijn

Mogen volwassen mensen eendjes voeren. Ja hoor, dit mag. Maar dan wel samen met een kind. Dat is "schattig". Maar in de lente, zomer 2011 waren er voor het huis in de sloot een zwanenpaar. Elke dag kregen ze 2 broodjes van mij. Ook toen ze kinderen kregen... Ik bleef ze voeren. Als ik over de steiger liep van de ene naar de andere kant volgde ze me. Als ik langs liep over het gras stonden ze me toe. Ze hebben nooit naar mij geblazen. Maar als ik dit zou doen als ze verder op in de wijk zouden zitten. Zou het dan ook goed wezen? Of word dat dan als kinderlijke gezien? Als ik eerlijk ben denk ik het laatste? Maar waarom? Ik beschermde die zwanen, als ik kinderen zag die stenen naar ze aan t gooien waren dan stuurde ik ze weg. Ze waren, en zijn mijn vriendjes! Maar dit is bij het huis. Dus niet veel mensen zien het, en merken het... Maar waarom mogen "volwassen" mensen geen vogels voeren? Wie beslist dit. Net zo als dat "volwassen" geen K3 mogen luisteren of kinderen voor kinderen, de Donald duck lezen, of andere stripverhalen. Ik word een beetje moe van dat perfecte plaatje dat deze maatschappij heeft gevormd. Deze klopt nog steeds niet. Iedereen heeft zijn of haar eigen perfecte plaatje. Waarom accepteren wij deze niet. Dit word bij mij een steeds groter vraagteken. Misschien zou deze nooit verdwijnen... Ik zie het wel...

Mijn perfecte plaatje is; Man, huis, 3 kids, een hond, kat, en een tuin om in te spelen, een spaarrekening en een leuke baan. En niet te vergeten een grote bruiloft met vrienden, familie, een koets, een sisi-jurk, een feest, rode en witte rozen, een mooie ring en niet te vergeten een geweldige partner.

Als ik nu naar het "perfecte" plaatje kijk heb ik nog maar 1 ding. Dat is een leuke baan.. Ik ben nog maar 18 dus heb hoop, dat de rest ook nog wel zou komen. Ik heb laatst een gesprek gehad over kinderen. Ik vertelde dat ik ze wel wou, en zij wou ze absoluut niet. En heeft hier haar redenen voor. Ik accepteer haar redenen net zou als ze de mijne ook accepteerd. Maar is zij dat niet goed genoeg, omdat zij niet het zelfde "perfecte" plaatje heeft al ik. Ja! Dit is ze wel, want t is haar plaatje. En ik ben der voor om deze te accepteren. Want wie ben ik om dit af te keuren. Dit is haar leven toch niet de mijne? Of heb ik dit zo mis?

Persoonlijk vind ik van niet. Maar ik merk wel dat steeds meer mensen hun mening door mijn keel willen schuiven. Ik deed dit vroeger ook. En heb dit dan ook af geleerd. Ik wil niet zeggen dat ik het nooit meer doen. Maar als ik kijk in vergelijking van vroeger dat dit een stuk minder is. Maar toch vind ik het grappig, dat ik sommige mensen zie. Die t nog wel doen.. En dan geen 18 jaar (bijna) 19 jaar zijn... Ach Ieder zijn eigen leven, en vooral zijn eigen leerproces..

Lieve wereld, Ik hoop dat mensen elkaar eens gaan respecteren, en accepteren hoe de ander is. Dat mensen elkaar in de waan laten. Hun eigen fouten laten maken. En zich gelijk stellen aan een ander. Want niemand in deze hele wereld is anders dan een ander. We zijn allemaal gelijk, en allemaal via een moeder geboren. Dus als je blieft mensen. Accepteer en Respecteer elkaar nu eens!