Voor het "eerste" een blog schrijven. Voor het eerst is het niet, ik heb al meerdere malen een blog proberen bij te houden, maar het is me nog steeds niet gelukt. 3x is scheepsrecht zeggen ze toch altijd? Dus bij deze ga ik me proberen aan me eigen belofte te houden, om regelmatig een blog bij te houden.
Ik zou iets over mij vertellen. Mijn passies is: het wel en wee in de jeugdzorg. Vele vinden het best wel raar aangezien ik "pas" 18 ben. Maar ik geniet er van, hoe raar dit ook klinkt. Ik geniet niet van alle problemen die er zijn in de jeugdzorg. Maar ik geniet er van als ik mijn visie kan delen. Niet dat ik van mening ben dat ik het wiel heb uitgevonden. Maar ik denk dat sommige dingen veel beter kunnen. En ik ben van mening dat dit gebeurd door te LUISTEREN naar elkaar. Dit geldt niet alleen voor de jeugdzorg. Maar voor het hele leven. Tijdens een vergadering over clientenparticipaties van het CMO flevoland in samenwerking met het LCFJ bracht ik de kreet in: "De transitie van jeugdzorg en preventie kan je vervangen door 1 woord: Luisteren." Voor mij was het iets nogmaals, en vrij logisch. Maar de reacties achteraf van Jacco (LCFJ) en een aantal andere kon ik concluderen dat ze het een mooie zin vonden, maar vooral erg waar. Persoonlijk zie ik er nog steeds niks "bijzonders" in. De dag na de vergadering werd ik benaderd door iemand die bezig is met informatie te verzamelen om een boek te schrijven. Alleen door die ene enkele zin.. Ik dacht bij mezelf ik zou wel iets goeds gezegd hebben. Nog een keer bekijken van de zin kan ik nog steeds niet verzinnen wat er zo bijzonder aan is. Het is toch normaal.
Als kind werd mij geleerd te luisteren naar anderen, niet dat ik dat gedaan heb maar dat ter zijde. Ieder kind krijgt dat normaal gesproken toch mee. Maar hoe kan het dan als we hulpverlener of ouder of voogd of rechter of werknemer of werkgever of bestuurders ga zo maar door, zijn dat het dan niet eens meer normaal is. En dat de zin "Mijn wil is wet" geld in plaats van: laten we eens luisteren naar de mensen die in de zorg zitten, of naar de werknemers die het werk uitvoeren of misschien laat we eens luisteren naar de ander. Je medemens. Misschien klinkt het zo normaal. Maar ik verbaas me zo vaak dat het niet gebeurd. Nergens, op me werk niet, bij de gemeente niet. Ik stel me constant de vraag: "Hoe kan het dat iets wat we als eerste geleerd hebben er nu niet meer toe toen?" Zo lijkt het.
En nog zo iets, mensen belachelijk maken. Als ik ergens een hekel aan heb, is dat het wel. Ik zag laatst kennis een fout maken, en meteen vond de hele wereld het leuk om deze kennis belachelijk te maken. Over hem praten in negatieve sfeer, hem na doen en al dat soort fratsen. Maar alles wat we doen in het leven heeft een reden. Ik sta op, waarom ik heb dorst. Bij alles wat je doet zit een achterliggende reden. Hoe kunnen we ergens over oordelen als we deze achterliggende gedachten niet kennen? In mijn mening kan dit niet, maar soms voel ik me daar de enige in. En lijkt het of ik iets heel raars zeg. Ik ben druk, maar niet zonder reden. Ik heb ADHD. Kan ik daar wat aan doen? Nee, behalve me medicatie maar die stopt t praten niet. Als ik een half weekje niet op het werk geweest omdat ik op de fietsenstalling moest gaan zitten of omdat ik bij de kubus toezicht moest houden en ik terug kom krijg ik te horen. "Het was wel heerlijk rustig zonder jou." Auw, een mes steek midden tussen me ribben.
Ik vecht al een hele tijd om gezien te worden wie ik ben. Ik ben te zwaar, en heb obesitas. Maar dat betekend niet dat ik mij voor stel:"Hallo ik ben Priscilla, ik heb obesitas." Nee. Ik ben Priscilla, ik ben niet anders met een aantal kilo's meer dan een aantal kilo's minder. Soms heb ik het gevoel dat mensen me zien als dat meisje die druk is en veel praat of te zwaar is of...... Een beetje kortzichtig vind je niet? Waarom zijn er niet mensen die verder kijken dan hun neus lang is.
Ik hoop niet dat ik als een klager over kom.
Mijn 2 levenspreuken:
"Wel blijven lachen hé, wat er ook gebeurd."
"Alles komt goed kost alleen tijd en geduld..."
"Lieve wereld, ik heb een vraagje. Waarom zijn mensen zo kortzichtig, waarom luisteren mensen niet. Maar vooral waarom zijn er zoveel mensen negatief. Er is zoveel moois om voor te leven. Waarom kan er niet 1 dag zijn dat alle mensen lachen...? Slaap zacht wereld tot morgen"
Priscilla, het is een gave om het voor de hand liggende pakkend te verwoorden. Het is voor veel mensen makkelijk zich zo blind te staren op de complexiteit van dingen, dat ze vergeten dat het soms simpele zaken zijn die verlichting kunnen bieden of oplossingen voor problemen. Soms is simpel 'luisteren' zo'n oplossing.
BeantwoordenVerwijderenDit is overigens iets anders dan het leven versimpelen door het gebruik van one-liners of generalisaties, want daarmee ga je voorbij aan het feit hoe mooi het is dat er verschillen zijn.
Vaak zijn je sterkste kwaliteiten voor jezelf zo vanzelfsprekend dat je die niet meer als bijzonder ziet, maar wat jij zei en kunt is absoluut een kwaliteit, en daar mag je trots op zijn!