Therapie

Ik twitter al een tijdje, en vele is dit ook bekend. In Juni heb ik een man leren kennen via twitter @hoezojeugd veel leuke maatschappelijke discussies mee gehad. Zo hadden we het laatst over een kerstboom, ik had de mijne al neer gezet en zijn vrouw @Rondjelelystad ook. Ik me complimenten haar via twitter, want zover ik kan zien, ziet hij er beeldschoon uit. Ze presenteren elke zaterdag van 10.00 tot 13.00 rondje Lelystad, op radio Lelystad. Aan het einde van het programma is er altijd een: Column van didi. Nu 4 december jl. heeft ze aangegeven dat ze er mee gaat stoppen omdát ze in therapie gaat. Heel jammer. Niet dat ze in therapie gaat, nee dat zeker niet. Maar dat ze stopt met rondje Lelystad, dat vind ik wel jammer. Ik heb zoveel respect voor haar. Hoe zij het gebracht heeft op de radio dat ze er mee stopt. Vind ik bewonderenswaardig. Ze heeft niet gezegd, sorry ik stop der mee om privé omstandigheden, nee gewoon get to the point, de waarheid.

Jammer genoeg heerst er een taboe sfeer op. En "mag" je het niet vertellen. Want dat kan niet. Je geeft je zwakke punten aan..... Zou ik je eens vertellen, dat ik het onwijs sterk vind als je, je zwakke kant laat zien. Je toont wilskracht, klasse en doorzettingsvermogen in mijn ogen. Misschien is niet iedereen het er mee eens. En dat mag, je hoeft het ook niet met me eens te zijn. Maar op de wijze zoals @rondjelelystad het heeft gedaan. Daar kan ik alleen maar een diepe buiging voor maken. Ik heb lang zitten twijfelen of ik de moet had om het zelfde te doen. Want ja, ook ik ga in therapie. Waarschijnlijk niet zo intensief als haar. Maar ik ga ook wekelijks of tweewekelijks gesprekken krijgen. En ik ben er blij mee. Ik ben nog "jong" 18 jaar. Sta volop in het leven. Ik kan de problemen beter nu aanpakken dan als ik dat doe als ik straks getrouwd ben en kinderen heb. Ik weet nu ik dit online gooi, dat niet iedereen het met me eens is. Dat ik dit doe, dit is privé. Klopt dit is ook privé. En ik zal echt niet gaan bloggen over de details van de therapie. Ik heb hiervoor ook een ADHD cursus gehad. En toen mijn ouders net uit elkaar gingen en ik bij me moeder ben gaan wonen heb ik ook gesprekken gehad bij maatschappelijk werk. Ik kan uit ervaring spreken dat ik hier veel van geleerd heb. En dat het toen en goede stap is geweest. Maar ik ben nog niet klaar.. En ik moet nog meer "leren"en ""verwerken" en "werken" aan mezelf. Wat dat is toch waar we ons hele leven mee bezig zijn. Ik heb mijn sterke en zwakke punten, hier ben ik me van bewust. Maar ik zou ik niet wezen als ik niet onwijs hard aan me zelf ging werken om van me zwakke punten sterke punten te maken. Ik zie het als; Ik werk aan mezelf... En daar mag je toch trots op wezen? Dat je werkt aan jezelf, en dat je wat doet... Ik vind van wel! Daarom heb ik ook zo'n respect voor @rondjelelystad. Ik gooi het op een blog. Maar zij bereikt een veel breder publiek..

Ik snap alleen niet snap alleen niet waarom er een taboe sfeer over heerst. Natuurlijk heb ik net ookal punten aangegeven waarom mensen het zien als taboe. Alleen ik kan het niet bevatten. Zoveel mensen maken er gebruik van. Anders zouden er toch ook geen wachtlijsten zijn? En zoveel mensen komen er beter uit dan dat ze er in zijn gegaan. Dus waarom die taboe. Want als we een heel goed gaan kijken is de taboe op iets positiefs. En dat kan en zal ik nooit begrijpen.

Lieve Wereld, Ik hoop dat die taboesfeer die der hangt over therapie, eindelijk eens verdwijnt. En dat iedereen het is als normaal gaat zien.