Het spijt me, ik heb al meer dan week niet meer geblogd.. Ik heb een geldig excuus. Ik heb thuis geen internet. Deze is volgens de verhalen afgesloten/mis comunicatie.. Joost mag het weten wat der nou precies aan de hand is. Ik weet het niet. Het enige wat ik weet is dat het erg vervelend is. En dat ik simpel weg gewoon internet nodig heb. Maar goed, wie moet ik dit wijs maken. Vitree of UPC? Ik hoop in iedergeval dat ik zo snel mogelijk weer van normaal internet gebruik kan gaan maken. En dat ik niet meer overal en nergens moet gaan internetten... Je kan dan toch niet echt je eigen gang gaan. Dat is wel jammer. Maar goed, voor alles is een oplossing te vinden. Dus ook voor dit probleem.
Vorige week eindelijk wezen shoppen, ik heb voor dik 150 euro kleding gehaald. En ik kan je vertellen. Winkelen maakt een vrouw gelukkig, na 2 paar nieuwe schoenen, 7 shirts, 3 legingen en nog meer kwam ik moe maar voldaan bij Oma aan. Ze was zo blij dat ik zulke leuke kleding gekocht. Ik moest dan ook alles showen, ze was niet erg lekker. Maar was duidelijk erg blij en happy voor me. Zondag is ze zieker geworden. Een griepje werd der verteld, aangezien ze in november is geopereerd aan haar hart en heeft 3 omleidingen gekregen, en een passmaker. Niet echt fijn, en dit is ook een stress volle maand geweest voor mij en mijn familie. Ze is 17 oktober opgenomen. De sterfdag van ome Jeroen. 2 dagen later had ik mijn praktijk examen Verkeersregelaar. Ik behaalde me examen, en belde me moeder op. Ik mocht die middag nog lang oma. Erg blij. Eenmaal bij het ziekenhuis was het toch wel spannend om Oma zo te zien liggen. Ik heb een erg goede band met haar, en moet er dan ook niet over nadenken om haar te verliezen. Ze is mijn luisterend oor, mijn raadgever, en een grote steun voor mij. Ik vond het dus erg moeilijk om haar zo te zien. Er was toen al bekened dat ze in onze lieve vrouwen geoppereerd zou worden in Amsterdam. Toen ze overgeplaatst is naar A'dam ben ik niet geweest. Ik wou voor mij, mijn moeder en Oma niet in vervelende situaties brengen. Na het overleden van Ome Jeroen heb ik het niet op ziekenhuizen. En op het moment dat er draaitjes en monitoren bij te pas komen word ik bang. Oma zat op dat moment aan draaitjes en ik was dan bang dat als ik naar haar toe zou gaan dat ik in paniek zou raken, en daar zou ik, Mama, en Oma niks aan hebben. Toen ze weer terug kwam in Lelystad ben ik dan ook meteen gegaan. En bijna elke avond aan haar ziekenhuis bed gezeten. De ene keer mocht ik langer blijven van de zuster en zat ik om 21.30 nog in het ziekenhuis en de andere keer kreeg ik weer wat te drinken. Ik vond het dus ook niet vervelend om bij haar te zijn. En ondanks dat ze onder invloed was van medicatie had ik toch hele goede gesprekken met haar. Het mooiste is dat ze zich er nu niks meer van kan herrinderen. Of dit nu erg is.. Dat vraag ik me af;) Het ging steeds beter met haar. Tot dat ze de griep kreeg. Achteraf bleek dat ze een verstopping heeft in de darmen, en dat zijn ze nu in het ziekenhuis aan het verhelpen. Oma die anti-ziekenhuis is. Vond het oke, en had maar 1 doel. Ze wil van de pijn in de buik af. Nu ben ik vandaag om 16.00 vrij en ga dus ook eventjes langs bij haar, is het in t ziekenhuis of thuis. Het maakt me niet veel uit, als ik der maar een knuffeltje kan geven..
Ik ga weer verder aan het werk. Mocht eventjes internetten, dus zag de kans gelegen om snel eventjes te bloggen...
Lieve wereld, ik hoop voor iedereen een gezellig, mooi en gezonde kerst. Dat het maar mag gaan zoals iedereen wilt...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten