Uit verhalen van andere jongeren merk ik toch dat er veel mensen zijn die negatief denken over jeugdzorg. Banen worden af gewezen, er word gedacht dat je in de gevangenis hebt gezeten. Ik word omdat soort verhalen, erg boos en geïrriteerd. Ja, er zijn jongeren die in de gevangenis hebben gezeten. En daardoor in de jeugdzorg terecht gekomen, maar dit is voor 90% niet waar. Zijn het doodnormale jongeren waarvan zij of hun ouders een rugzak hebben waardoor het niet meer mogelijk is om thuis te wonen. Dit betekend niet dat ze slecht zijn. In tegendeel, het zijn ijzer sterke mensen die continu aan het ontwikkelen zijn. Dit moet als juist positief gezien worden. Want het zijn doorzetters, vechters maar vooral net als jij een gewoon een mens.
Mensen denken te weten wat jeugdzorg is, maar vele kennen alleen het begrip. Weten niet wat het in werkelijk is. De eerste zin die ik altijd hoor:"Als je naar ze belt word je kind uit huis gehaald!". Dit is in 9/10 gevallen niet waar. Ik ben van mening daar er vaak zorgvuldig word gekeken naar de situatie waarin het kind of ouder zich begeeft. Jeugdzorg en de kinderrechter zullen, naar mijn mening, niet oordelen voor dat ze de feiten kennen. En als een kind of de ouders niet veilig zijn, zou hiernaar gehandeld moeten worden. Hoe vervelend dit ook is en klinkt. Natuurlijk worden er fouten gemaakt, en natuurlijk worden er soms grove fouten gemaakt. Maar waarom vind iedereen dat je als ouder wel fouten mag maken. Want een ouder is ten slotte ook maar een mens. En dat je als hulpverlener geen fouten mag maken. Als een ouder mens is, wat is een hulpverlener dan? Een robot?!? Nee! Dit zijn ook mensen, en mensen maken nou eenmaal fouten. Als je op een fatsoenlijke manier de dingen op probeert te lossen, dan is het al een stuk makkelijker. En verloopt, naar mijn mening, het jeugdzorg traject een stuk soepeler. Maar misschien heb ik, met de jeugdzorg, geen erg vervelende dingen mee gemaakt. Ik ben niet om de 3 weken verhuisd. En ik heb me altijd thuis gevoeld op de locaties waar ik zat. Misschien is het voor mijn ouders heel anders. Die hebben het op een totaal andere manier beleefd en mee gemaakt. Ik was ten slotte "nog" maar 14 toen ik met jeugdzorg te maken kreeg. Misschien heeft mijn moeder wel dingen, waarvan ze zoiets heeft: Dit kan totaal niet door de beugel, dit had totaal anders gemoeten. Maar jammer genoeg kan ik geen gedachten lezen, en weet globaal wel haar mening. Maar niet in details.
Maar dat terzijde, natuurlijk ik ben ook wel eens afgewezen voor een job. En natuurlijk heb ik ook wel eens te horen gehad dat dit lag aan dat ik in de jeugdzorg zat. Maar lang niet zoveel als mijn medejongeren. Totdat... Ik dingen moest gaan regelen voor Ambulante Zelfstandigheid Training.. Ik werkte op dat moment bij Allerzorg en had niet genoeg geld om op mezelf te gaan wonen. Oplossing; Ik vraag een uitkering aan om me salaris mee aan te vullen. Zodat ik wel op mezelf kan...
Het begin van de ellende met de gemeente! Na een intake gesprek met mijn werkcoach werd de WIJ toegekend. En kreeg ik dus op mijn werk een aanvulling van de WIJ (wet inkomensvoorziening jongeren). Tot dat ik mijn eerste telefoontje kreeg van mijn toenmalige (ja, in 5 maanden tijd heb ik al een andere) inkomensconsulent belde. Ze had nog wat vragen aan mij. Vragen beantwoord, het was voldoende volgens haar. Mijn mobiele nummer voor de zekerheid achter gelaten en het nummer van de locatie waar ik woon. 1,5 week later... Mijn oude mentor komt naar mij toe, ze heeft 45 minuten met de gemeente aan de lijn gehad en geprobeerd duidelijk te maken dat ik niet in een instelling verblijf maar ook niet onder de AWBZ val. Gewoon onder jeugdzorg.. Ze moest het een stuk of 5 keer herhalen.. Maar de inkomensconsulent snapte het nog niet. Erger nog ik snapte der toen al niks meer van. Waarom had ik ook alweer mijn indicatie van jeugdzorg ingeleverd en een hulpverleningsplan ingeleverd om aan te tonen hoe mijn behandeling was. De gemeente kan niet logisch nadenken, was mijn conclusie.. TOT ik een brief kreeg waarin een besluit stond dat ik volgens de zak en kleedgeldnorm betaald ging worden, aangezien ik in een instelling verblijf. (definitie instelling: meer dan 12 uur zorg op een dag.) EN onder de AWBZ viel.. GEMEENTE ik krijg 8 uur begeleiding en zit in de JEUGDZORG!!Ik was er helemaal klaar mee ik was dus al anderhalve maand aan het vechten om mijn gelijk te krijgen. En dat gelijk had ik ook.. Daar was ik zeker van.. Mijn geduld was op, mijn energie om ook nog maar 1 cm moeite te doen voor ze.. Ik had het niet meer. Maar er moest toch een bezwaar komen binnen 6 weken.. Hoe schrijf je een bezwaar.. Ik zou het begod niet weten. En daarin tegen wou ik dat het goed gedaan zou worden en niet dat ik nog maanden bezig zou zijn om bezwaar op bezwaar te moeten gaan maken. Ik een jurist gevonden en gevraagd om hulp. Omdat ik onder bijstandsniveau zit is het "gratis" dus dat was het probleem niet... Nu na een strijd met de gemeente vanaf 29 juli heb ik vandaag 7 december, bijna 5 maanden later, eindelijk het vernieuwde besluit binnen gekregen en ik heb GEWONNEN.. En zijn ze eindelijk der achter gekomen dat ik wel gelijk had, en dat gewoon vanaf het begin af aan naar me hebben moeten luisteren... Ik ben niet gek.. En ook niet achterlijk..
Zelfs een gemeente waaronder jeugdzorg straks gaat vallen. Weet niet wat jeugdzorg precies is.. Is dit ook weer een verhaal van je had beter kunnen luisteren, minder naïef geweest moeten zijn... Misschien wel, maar wat ik eigenlijk met dit hele stuk wil zeggen is. Ondanks dat je een stempel op je gezicht gedrukt krijgt met jeugdzorg erop. Worden ook dingen je gewoon moeilijk gemaakt. Omdat er allerlei regeltjes en wetten aan verbonden zijn.. En mensen die ze moeten kennen ze simpel weg gewoon niet kennen.. Niet weten wat het inhoud, dus je bent bijzonder of lastig bent (zo word je gezien want ze moeten moeite voor je doen) en het daarom raar is en dus eng.. Want mensen zijn nou eenmaal bang en onzeker als ze niet weten wat het is, hoe het is, wat het inhoud.. Ze springen dan in allerlei bochten.. Maar vaak niet de goede.. Ik hoop dat er ooit een dag komt waarin jongeren in de jeugdzorg als normaal gezien worden, dat ze gewoon zijn zoals ieder andere op deze wereld... Maar vooral, ik hoop vooral, dat mensen er eens achter komen wat jeugdzorg precies is...
Lieve wereld, voor vandaag maar 1 wens dat alle jongeren over de hele wereld die het moeilijk hebben en in de jeugdzorg wonen of iets in die richting eens als normaal gezien worden en behandeld.. En niet als een uitzondering.. Slaap zacht tot morgen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten