Oud en nieuw

Oudjaarsdag... Wat een dag, is het vandaag.. Na een "emotioneel" afscheid bij radio Lelystad van Didi en Jeroen. Haar laatste column, ik moest me inhouden om geen traantje weg te pinken.. Maar der waren erg veel mensen. En grote meiden huilen niet... Het was fijn om daar te zijn. Na maanden lang twitteren met Jeroen en Didi en Christien was het fijn om eens een beeld bij ze te hebben. Maar wat zijn dat fijne mensen zeg! Ik vond het best wel raar om er heen te gaan. Ik had het idee dat ik ze al maanden kende. Terwijl ik ze alleen via Twitter sprak. Ik hoop dus ook van harte dat ik ze vaker zie!

Op een gegeven moment draaide Jeroen het nummer Sweet goodbye van Krezip. Kreeg ik een brok in men keel. Toen ik maart 2010 de leefgroep in Ede verliet hadden de jongeren van de groep een stukje in gestudeerd met elkaar. Jongens zijn gek van K3. Ik blijf t geweldige vinden. Maar toen t nummer Sweet Goodbyes kwam en ze dat allemaal voor mij zongen kon ik t niet meer droog houden. En heb ik toch wel een aantal (boel) traantjes weg geveegd. Aangezien dit ook een afscheid was. Kreeg ik de herinnering weer terug. Een mooie, maar ook het gevoel van missen! Want ik kan me niet snel thuis voelen. Maar daar heb ik me toch echt wel thuis gevoeld. En was het mijn huis.

Leonie en Priscilla

Verder nog eventjes voor de laatste keer dit jaar de stad in geweest en eventjes nog wat wezen drinken met Leonie! Vanavond gaan we nog eventjes samen de stad in. Vertrek bij Mama om half 1.. Ik ben benieuwd of ik t vuurwerk overleef en heel in de stad aan kom

Oud en Nieuw... Voor mij toch best wel emotioneel. Waarom? Vele mensen vinden het raar. Ik niet. Het is voor mij het afsluiten van een jaar. En omdat het in mijn leven nooit rustig is, is er veel om over na te denken. Om bij stil te staan al dan niet om over na te denken. Het is voor mij een moment om weer terug te komen bij mezelf. En te bekijken wat ik dit jaar allemaal gedaan en geleerd heb. Vele om mij heen vertellen dat ik erg gegroeid ben dit jaar. Misschien is dat ook wel zo. Al ben ik me der niet echt van bewust. Maar als ik kijk waar ik 1 januari 2011 stond en waar ik nu sta. Ben ik toch wel gegroeid. Ik hoop dat ik dit in 2012 ook kan blijven doen. En dat ik lekker een eigen huisje krijg... En dat ik 2 diploma's binnen kan halen, dat de website in de lucht komt. Dat er een jongeren debat voor de jeugdzorg komt, dat de transitie niet door gaat en anders dat er een goede vorm komt. Dat mensen naar elkaar gaan luisteren... Zo kan ik nog wel eventjes door gaan... Ik ben gestopt met die standaard voornemens: Meer geld, afvallen en stoppen met roken. Vreselijk! Als ik wil afvallen dan wil ik dat niet specifiek op 1 januari, als ik wil stoppen dat stop ik nu wel niet morgen, en meer geld. Dat wil ik altijd niet alleen in 2012 maar gewoon elke dag. Dat zijn voornemens die je elke dag moet doen. En dat niet alleen. Ik had gisteren op mijn werk een discussie over wanneer en tot wanneer je "De beste wensen" mag wensen. Op een gegeven moment zei mijn collega. Waarom wensen we het alleen na oud & nieuw. Toen ik in defentie zat heb ik het een keer een heel jaar lang als je iemand zag de beste wensen gewenst. Ik vind het wel een sterke. Want waarom wens je iemand de beste wensen de eerste 6 dagen van het jaar. Je wenst (de meeste) mensen toch dat elke dag al je wensen uit mogen komen? Of in iedergeval dat is mijn mening. Maar zoals ik vaker gezegd heb, mijn mening vinden mensen nog wel eens raar.. En waarom vinden mensen dat?? I don't know. Zolang ik het normaal blijf vinden vind ik alles wel goed... Je kan jammer genoeg nog steeds niet de hele wereld te vriend houden. (zeg ik dit nu zelf? ik moet t zelf ook nog een beetje leren::)

Ik ga gezellig televisie kijken met Mama en Frans! Ik wil iedereen een geweldig, gezond, rijk, mooi, fijn 2012 wensen!

Lieve wereld. Ik hoop dat al mijn lezers een geweldig 2012 krijgen met behoud van alle vingers! En dat iedereen kan genieten van de jaarwisseling. Hopend op een goed 2012

Ik ben momenteel iets minder actief op de blog. Dit komt omdat ik thuis nog steeds internetloos ben

Eindelijk weer een blog

Het spijt me, ik heb al meer dan week niet meer geblogd.. Ik heb een geldig excuus. Ik heb thuis geen internet. Deze is volgens de verhalen afgesloten/mis comunicatie.. Joost mag het weten wat der nou precies aan de hand is. Ik weet het niet. Het enige wat ik weet is dat het erg vervelend is. En dat ik simpel weg gewoon internet nodig heb. Maar goed, wie moet ik dit wijs maken. Vitree of UPC? Ik hoop in iedergeval dat ik zo snel mogelijk weer van normaal internet gebruik kan gaan maken. En dat ik niet meer overal en nergens moet gaan internetten... Je kan dan toch niet echt je eigen gang gaan. Dat is wel jammer. Maar goed, voor alles is een oplossing te vinden. Dus ook voor dit probleem.

Vorige week eindelijk wezen shoppen, ik heb voor dik 150 euro kleding gehaald. En ik kan je vertellen. Winkelen maakt een vrouw gelukkig, na 2 paar nieuwe schoenen, 7 shirts, 3 legingen en nog meer kwam ik moe maar voldaan bij Oma aan. Ze was zo blij dat ik zulke leuke kleding gekocht. Ik moest dan ook alles showen, ze was niet erg lekker. Maar was duidelijk erg blij en happy voor me. Zondag is ze zieker geworden. Een griepje werd der verteld, aangezien ze in november is geopereerd aan haar hart en heeft 3 omleidingen gekregen, en een passmaker. Niet echt fijn, en dit is ook een stress volle maand geweest voor mij en mijn familie. Ze is 17 oktober opgenomen. De sterfdag van ome Jeroen. 2 dagen later had ik mijn praktijk examen Verkeersregelaar. Ik behaalde me examen, en belde me moeder op. Ik mocht die middag nog lang oma. Erg blij. Eenmaal bij het ziekenhuis was het toch wel spannend om Oma zo te zien liggen. Ik heb een erg goede band met haar, en moet er dan ook niet over nadenken om haar te verliezen. Ze is mijn luisterend oor, mijn raadgever, en een grote steun voor mij. Ik vond het dus erg moeilijk om haar zo te zien. Er was toen al bekened dat ze in onze lieve vrouwen geoppereerd zou worden in Amsterdam. Toen ze overgeplaatst is naar A'dam ben ik niet geweest. Ik wou voor mij, mijn moeder en Oma niet in vervelende situaties brengen. Na het overleden van Ome Jeroen heb ik het niet op ziekenhuizen. En op het moment dat er draaitjes en monitoren bij te pas komen word ik bang. Oma zat op dat moment aan draaitjes en ik was dan bang dat als ik naar haar toe zou gaan dat ik in paniek zou raken, en daar zou ik, Mama, en Oma niks aan hebben. Toen ze weer terug kwam in Lelystad ben ik dan ook meteen gegaan. En bijna elke avond aan haar ziekenhuis bed gezeten. De ene keer mocht ik langer blijven van de zuster en zat ik om 21.30 nog in het ziekenhuis en de andere keer kreeg ik weer wat te drinken. Ik vond het dus ook niet vervelend om bij haar te zijn. En ondanks dat ze onder invloed was van medicatie had ik toch hele goede gesprekken met haar. Het mooiste is dat ze zich er nu niks meer van kan herrinderen. Of dit nu erg is.. Dat vraag ik me af;) Het ging steeds beter met haar. Tot dat ze de griep kreeg. Achteraf bleek dat ze een verstopping heeft in de darmen, en dat zijn ze nu in het ziekenhuis aan het verhelpen. Oma die anti-ziekenhuis is. Vond het oke, en had maar 1 doel. Ze wil van de pijn in de buik af. Nu ben ik vandaag om 16.00 vrij en ga dus ook eventjes langs bij haar, is het in t ziekenhuis of thuis. Het maakt me niet veel uit, als ik der maar een knuffeltje kan geven..

Ik ga weer verder aan het werk. Mocht eventjes internetten, dus zag de kans gelegen om snel eventjes te bloggen...

Lieve wereld, ik hoop voor iedereen een gezellig, mooi en gezonde kerst. Dat het maar mag gaan zoals iedereen wilt...

Politiek

Ik heb een droom, ik zou dolgraag in de politica worden. Ik ben ook van plan om dit doel te behalen. Ik weet dondersgoed dat dit niet over een dag ijs gaat, en dat er jaren over heen gaan voor dat ik dat doel behaald heb. Dat geeft niet. Zolang ik maar het doel maar in ogen blijf houden. Ik moet nog veel leren als het gaat over de politiek, debateren lijkt me toch wel een pré, en verder lijkt het me ook niet mis om me meer te gaan verdiepen in de nederlandse cultuur, geschiedenis en het taalgebruik. Want zoals iedereen kan lezen, ik kan nederlands en ik kan het ook schrijven. Maar ik gebruik nog steeds de spellingscontrole die hier op zit, en dat is naar mijn mening ook helemaal niet erg. Maar om goed ABN te kunnen schrijven zal niet verkeerd zijn. Want praten, dat kan ik wel;) Ik heb een "stappenplan" of eerder gezegt een lijn, hoe ik dit precies wil doen. Ik ben al een tijdje met de politiek bezig en heb vorig jaar met kerst van Mamma en Frans daarom ook het boek; Politiek voor Dummies gehad. Heerlijk informatief boek in gewoon nederlands geschreven. Niks mis mee dus. Moet alleen ergens de concentratie vinden om het boek te gaan lezen. En het is goed te lezen, maar natuurlijk niet zo leuk als een roman. En dat boek komt wel uit, daar ben ik niet bang voor. Alleen wel op het juiste moment. Maar sinds een paar weken zit ik er echt over te dromen en hoor ik argumenten waarom ik het juist wel of niet kan. Vele zien het me wel doen. En lijken het ook wel gaaf. Maar ik zal 1 argument nooit vergeten. "Jij kan de politiek niet in want je hebt een stuk kinderlijk en dat hoort der niet bij een politica" Ik: "Waarom ben ik kinderachtig?" " Je bent niet echt kinderachtig, maar je hebt iets kinds nog." "" Iets duidelijk als je blieft welke?" "Je luisterd K3" Okey, me broek zakte eventjes af. En ik had het niet meer... Ik kan de politiek niet in omdat ik K3 luister.. Dammm, dat heb ik nog nooit gehoord.. Ik zie het al voor me: toelatings eisen: Muziekkeuze - geen K3. Ze zouden het, mag ik hopen, niet gaan vragen. En zou dit wel gebeuren, dan zou ik er nog steeds eerlijk over wezen want: "Ik luister K3" En ik schaam me er ook helemaal niet voor. Want de muziek van K3 is er, voor mij in onzekere momenten, altijd geweest. Als ik me alleen voelde, zetten ik K3 aan en dan zong en danste ik lekker mee, als ik boos, verdrietig of blij was ik kon altijd naar hun muziek luisteren. En ik doe het nog steeds. Het is voor mij de zelfde muziek als die van Marco borsato of die van Guus Meeuwis. Het is en blijft muziek, dus waarom vinden mensen dit vervelend, en vooral raar. De muziek heeft me geholpen, met een groot stuk verwerken.. Dus ik vind het heel raar dat mensen het raar vinden, of ben ik gewoon raar?

Als ik een vergadering heb "moet" ik 2 dingen van te voren doen, een peuk met op de kop telefoon K3, als ik dat doe, dan gaat de vergadering goed, mis ik 1 van de twee dan gaat t niet zoals ik wil, en mis ik ze alle 2 wordt t naar naar mijn idee een elende..  Kortom ik doe alle 2 de dingen en dan zit ik lekker in me vel bij een vergadering. Het is een routine geworden die voor mij goed werkt. Dus waarom zou ik deze veranderen? Inderdaad, ik zou het ook niet weten... Omdat het niet bij me leeftijd past. Omdat het voor kinderen is, of omdat andere het geen mooie muziek vinden... Ik ben niet zoals de andere en ik weiger om mee te gaan in de grote mensen massa, iedereen die het zelfde doet.. Ik ben niet zo, en ik zal me stierlijk gaan vervelen. Vandaar dat ik dus ook weiger om me aan te passen. Ik vind het alleen wel grappig om de reacties die je der over krijgt... Mensen snappen het echt niet. Maar probeer me ook niet te begrijpen, want ik ben niet te begrijpen. Dat was toch allang duidelijk??

Lieve Wereld, ik ga lekker slapen tot morgen...

Therapie

Ik twitter al een tijdje, en vele is dit ook bekend. In Juni heb ik een man leren kennen via twitter @hoezojeugd veel leuke maatschappelijke discussies mee gehad. Zo hadden we het laatst over een kerstboom, ik had de mijne al neer gezet en zijn vrouw @Rondjelelystad ook. Ik me complimenten haar via twitter, want zover ik kan zien, ziet hij er beeldschoon uit. Ze presenteren elke zaterdag van 10.00 tot 13.00 rondje Lelystad, op radio Lelystad. Aan het einde van het programma is er altijd een: Column van didi. Nu 4 december jl. heeft ze aangegeven dat ze er mee gaat stoppen omdát ze in therapie gaat. Heel jammer. Niet dat ze in therapie gaat, nee dat zeker niet. Maar dat ze stopt met rondje Lelystad, dat vind ik wel jammer. Ik heb zoveel respect voor haar. Hoe zij het gebracht heeft op de radio dat ze er mee stopt. Vind ik bewonderenswaardig. Ze heeft niet gezegd, sorry ik stop der mee om privé omstandigheden, nee gewoon get to the point, de waarheid.

Jammer genoeg heerst er een taboe sfeer op. En "mag" je het niet vertellen. Want dat kan niet. Je geeft je zwakke punten aan..... Zou ik je eens vertellen, dat ik het onwijs sterk vind als je, je zwakke kant laat zien. Je toont wilskracht, klasse en doorzettingsvermogen in mijn ogen. Misschien is niet iedereen het er mee eens. En dat mag, je hoeft het ook niet met me eens te zijn. Maar op de wijze zoals @rondjelelystad het heeft gedaan. Daar kan ik alleen maar een diepe buiging voor maken. Ik heb lang zitten twijfelen of ik de moet had om het zelfde te doen. Want ja, ook ik ga in therapie. Waarschijnlijk niet zo intensief als haar. Maar ik ga ook wekelijks of tweewekelijks gesprekken krijgen. En ik ben er blij mee. Ik ben nog "jong" 18 jaar. Sta volop in het leven. Ik kan de problemen beter nu aanpakken dan als ik dat doe als ik straks getrouwd ben en kinderen heb. Ik weet nu ik dit online gooi, dat niet iedereen het met me eens is. Dat ik dit doe, dit is privé. Klopt dit is ook privé. En ik zal echt niet gaan bloggen over de details van de therapie. Ik heb hiervoor ook een ADHD cursus gehad. En toen mijn ouders net uit elkaar gingen en ik bij me moeder ben gaan wonen heb ik ook gesprekken gehad bij maatschappelijk werk. Ik kan uit ervaring spreken dat ik hier veel van geleerd heb. En dat het toen en goede stap is geweest. Maar ik ben nog niet klaar.. En ik moet nog meer "leren"en ""verwerken" en "werken" aan mezelf. Wat dat is toch waar we ons hele leven mee bezig zijn. Ik heb mijn sterke en zwakke punten, hier ben ik me van bewust. Maar ik zou ik niet wezen als ik niet onwijs hard aan me zelf ging werken om van me zwakke punten sterke punten te maken. Ik zie het als; Ik werk aan mezelf... En daar mag je toch trots op wezen? Dat je werkt aan jezelf, en dat je wat doet... Ik vind van wel! Daarom heb ik ook zo'n respect voor @rondjelelystad. Ik gooi het op een blog. Maar zij bereikt een veel breder publiek..

Ik snap alleen niet snap alleen niet waarom er een taboe sfeer over heerst. Natuurlijk heb ik net ookal punten aangegeven waarom mensen het zien als taboe. Alleen ik kan het niet bevatten. Zoveel mensen maken er gebruik van. Anders zouden er toch ook geen wachtlijsten zijn? En zoveel mensen komen er beter uit dan dat ze er in zijn gegaan. Dus waarom die taboe. Want als we een heel goed gaan kijken is de taboe op iets positiefs. En dat kan en zal ik nooit begrijpen.

Lieve Wereld, Ik hoop dat die taboesfeer die der hangt over therapie, eindelijk eens verdwijnt. En dat iedereen het is als normaal gaat zien.

Een gewoon meisje

Ik merk dat me blogs goed gelezen worden; 225 views in 5 dagen. Ik ben er best wel trots op. Ik zit namelijk echt niet 50x per dag op me eigen blog. Om de views maar omhoog te gooien. De link die op LCFJ is neergezet word goed bekeken. En via mijn eigen twitter komen de meeste views binnen. Het leuke van Blogger is dat je specifiek kan van welke site mijn blog wordt door gelinkt.. Dus dat.

Het blog luisteren; ik krijg er erg veel reacties over allemaal op een positieve manier. Toen ik vanmorgen eens na zat te denken waar ik over ging bloggen, dacht ik kerst. Nee, past niet binnen de jeugdzorg, Vrije dagen; past er ook niet bij.. Ik had dus erg veel onderwerpen maar ik hield mezelf tegen aangezien het niet binnen de jeugdzorg past of alles daarom heen. Tot dat ik net in de auto zat en ik had zoiets van:"Ja dag! Ik schrijf de blog voor mezelf, en alles wat mij bezig houd. Als ik al op een blog rekening ga houden met de onderwerpen omdat ik veel doe voor de jeugdzorg. Dan kan ik net zo goed 1x in de week een blog schrijven. Met elk week een ander onderwerp." Dit ben ik eigenlijk niet van plan. En ik hoop dat ik hierdoor geen volgers door ga verliezen. En anders is het erg jammer. Deze blog is een soort uit laat klep voor mij. En ik zal er niemand er mee schaden. Dat ben ik totaal niet van plan. Maar zonder personen te schaden kan ik ook nog heel veel schrijven. Want jeugdzorg is groot deel van mijn leven. Maar het is niet mijn leven. Ik heb, hoe raar het ook klinkt, naast de jeugdzorg ook nog een leven. En aangezien het mijn persoonlijke blog is, vind ik dat ik dit ook moet kunnen vermelden. Ik hoop dat deze mening gedeeld word.

Dus ik ga nu eventjes over een "Dagelijks leven onderwerp" schrijven.
Gisteren ben ik met een vriendin naar stad geweest. En ik heb kerst inkopen gedaan. Ik heb een hele mooie boom staan. Maar ik miste wat. En het ik had alle kleuren ballen in de boom hangen, maar ik had er niet een bepaalde stijl in. Sommige dingen kon ik eigenlijk niet eens combineren. Dit stond me best wel tegen. Dus ik naar prijsmepper, eventjes goedkoop kerstkaarten kopen. Aangezien het bij ons hier in Lelystad een outlet is, en ze op alles 50% korting hebben. Dus ook op de kerstkaarten, en tijdens me werk had ik winkelsurveillance en zag ik dat de kerstkaarten met 50% korting verkocht werd. Ik had dus kerstkaarten nodig, dus dat kwam mooi uit. Toen liep ik de winkel in om te shoppen. En dat kijkt toch totaal anders. Waren alle kerstkaarten maar 1 euro per pakket. Ik heb voor €40 euro kerstkaarten voor €3,50. Ik heb er intotaal 110.. En toen kwam ik bij de kerstballen. Alle kerstballenpakketen €0,25! Dus meteen 6 pakketen gekocht 1 pakket grote zilverenballen, 1 pakket grote goudenballen, 1 pakket grote rodeballen, 1 pakket kleine zilvereballen, 1 pakket kleine goudenballen, 1 pakket kleine rodeballen.. In totaal 96 kerstballen voor 1 euro en 50 cent.. Ik heb vanmiddag nog 2 rode 2 zilvere en 2 goude slingers gekocht bij de action. Ik was meer kwijt dan al die kaarten en ballen bij elkaar... Total crazy!

Vandaag lekker een dagje vrij gehad. Morgen nog een dagje werken en dan 4 dagen vrij. Ik heb het ook wel een beetje nodig. Ik heb in oktober en november in totaal 6 hele dagen vrij gehad. De rest van de andere dagen was ik of aan het werk, of voorlichting aan het geven of ik had afspraken staan of ik had vergaderingen of ik had nog een kamer wat mee gedaan moest worden. En natuurlijk heb ik nu ook al ideeën hoe ik de 4 dagen op ga vullen. Ik wil graag het boek "Politiek voor dummy's" lezen, die ik vorig jaar voor kerst heb gehad. En ik wil een plan bedenken hoe nu verder met #jongerengevenfeedback ik ga me kerstboom opnieuw optuigen. Ik heb maandag een cliëntenraad van BJZ en woensdag een clientenraad van Vitree. En niet te vergeten heb ik woensdag een intake gesprek voor Ambulante zelfstandigheid training. Maar dit zijn allemaal kleine "opdrachtjes" en het vult geen hele dagen. Ik ga gewoon eens een keertje lekker relaxen. Dat lijkt me erg belangrijk, want wat ik afgelopen week heb ik toch wel gemerkt dat ik doodmoe ben... En dat ik eventjes pas op de plaats moet maken en voor mezelf moet gaan kiezen, anders ben ik binnenkort ziek. En daar heb ik eigenlijk ook niet erg veel zin in.

Slaap lekker wereld en tot morgen

Transitie

De jeugdzorg gaat van de provincie naar de gemeente. Daarnaast ook de AWBZ zorg, de PGB formule zoals het nu werkt gaat veranderen. Kortom alles wat met kinderen en jongeren te maken heeft in de zorg gaat veranderen. De Transitie.

Wat is de transitie eigenlijk; de verandering van de Provincie naar de Gemeenten. Hoe dit gaat gebeuren, dat weet niemand. Wat er gaat veranderen, weet ook niemand. Maar het moet wel gebeuren voor 2015. Dit lijkt nog heel ver weg. Maar het is sneller dan je denkt. Der staat nog helemaal niks vast. En iedereen is aan het vissen en aan het zwemmen. Maar het belangrijkste iedereen loopt te gillen; We willen de stem van de cliënten hebben en hun omgeving. Maar gebeurd dit? Ik heb nog niemand gehoord. Daarnaast heb ik ook heel veel mensen gesproken die ook nog niks hebben gehoord. Maar wat zag ik van de week; een tweet van Marc Wittenman. Over een document G32. Ik heb dat document net eens open gemaakt. En de visie eens bekeken:

Visie G32 op zorg voor de jeugd
Jongeren moeten naar vermogen kunnen participeren in de maatschappij. Daarvoor is nodig
dat:
- ouders hun plicht om goed op te voeden op zich nemen, professionals die opvoeding
ondersteunen, gemeenten de benodigde zorg leveren en het rijk daarvoor
kaders stelt die ruimte bieden;
- een sterke en positieve opvoedcontext bestaat waarbinnen jeugdigen kunnen
opgroeien en gezinnen zo nodig worden geholpen waar dat kan;
- goed toegeruste professionals over voldoende handelingsruimte beschikken;
- de hulp en ondersteuning vindplaats- en contextgerichte wordt ingezet;
- die hulp vanuit de verschillende domeinen een samenhangend geheel vormt;
- ook in crisissituaties voldoende en lokaal snel beschikbare opvang gegarandeerd is;
- verantwoordelijkheden en budgetten zo lokaal mogelijk belegd worden;
Bron: http://t.co/lwfHvgqi


Ik stond op mijn achterste poten. Ze scheren heel erg veel over 1 kam. Weten ze dan echt niet hoe het in het normale leven gaat. Weten ze dan echt niet wat er binnen de jeugdzorg gebeurd. Zijn ze echt zo blind dan hoe het der uit ziet. Ja het klinkt allemaal heel erg mooi. En ik ben ook van mening dat het heel mooi zou kunnen gaan werken. ALS der geen probleemgevallen zouden zijn, en als iedere ouder zou kunnen opvoeden. En als er goede hulpverleners zijn geweest. Der zijn goede hulpverleners, en ik heb gelukkig altijd met juiste te maken gehad. Maar ik weet dat er meiden/jongens worden aangenomen die net afgestudeerd zijn aan het MBO en een jaar of 20 zijn. Moeten die dan opvoedcursussen gaan geven. Ze hebben zelf nog geen kinderen, en alles geleerd uit de boeken.. Word dit dan niet veel te zwaar voor de hulpverleners. En het beeld dat ik heb hoe ik mijn kinderen op zou gaan voeden is totaal anders dan dat een ander dit zou gaan doen. Daarnaast hoeft het niet alleen aan de ouder te liggen, maar kan het ook aan het kind liggen. Een kind die zich niet op wil laten voeden. De ouders zouden nog zo goed kunnen zijn, maar als het kind niet wil dan kunnen de ouders doen wat ze willen. Pedagogisch het beste zijn, maar dan zou dit nooit gaan lukken.

Ik, persoonlijk, ben zwaar tegen de transitie. De reden; de jeugdzorg loopt nu nog steeds niet goed. Dit is provinciaal  Hoe zou dit zijn als het naar de gemeente zou gaan. Krijg je dan; als ik naar een andere stad ga is het goedkoper, krijg ik betere zorg ect. Dit moet je toch tegen gaan. Overal moet het even duur wezen, overal moet het even goed zijn. Of is deze mening zo raar.

Het recht op zorg gaat vervallen, het recht op begeleiding komt er voor in de plaats. Word het dan zodat mensen die zorg nodig hebben, moeten vechten om zorg omdat ze wel het recht op begeleiding hebben maar niet op zorg? Ik vind dit vrij kortzichtig.

En dan nog iets. Ze gaan alles veranderen. Maar ze luisteren niet naar wat het volk wil. De politiek beslist en de politicus is een volksvertegenwoordiger. Maar als iedereen een en de zelfde richting op kijken hoe kunnen we dan spreken van volksvertegenwoordigers. Want in mijn opinie spreekt een volksvertegenwoordiger met het volk... Nou ik heb ze dat nog nooit zien doen.. Ik wou eens dat ze allemaal eens een dag in het leven lijden van iemand die in de Jeugdzorg zit, of iemand die geen cent te makken heeft of dergelijke... Maar dit gebeurd niet... Zo jammer


Lieve wereld. ik zou zo graag willen dat de mensen die wat te beslissen hebben eens zouden gaan praten met mensen die op de vloer zitten en de clienten

Dat is een "Jeugdzorg" jongere

Uit verhalen van andere jongeren merk ik toch dat er veel mensen zijn die negatief denken over jeugdzorg. Banen worden af gewezen, er word gedacht dat je in de gevangenis hebt gezeten. Ik word omdat soort verhalen, erg boos en geïrriteerd. Ja, er zijn jongeren die in de gevangenis hebben gezeten. En daardoor in de jeugdzorg terecht gekomen, maar dit is voor 90% niet waar. Zijn het doodnormale jongeren waarvan zij of hun ouders een rugzak hebben waardoor het niet meer mogelijk is om thuis te wonen. Dit betekend niet dat ze slecht zijn. In tegendeel, het zijn ijzer sterke mensen die continu aan het ontwikkelen zijn. Dit moet als juist positief gezien worden. Want het zijn doorzetters, vechters maar vooral net als jij een  gewoon een mens.

Mensen denken te weten wat jeugdzorg is, maar vele kennen alleen het begrip. Weten niet wat het in werkelijk is. De eerste zin die ik altijd hoor:"Als je naar ze belt word je kind uit huis gehaald!". Dit is in 9/10 gevallen niet waar. Ik ben van mening daar er vaak zorgvuldig word gekeken naar de situatie waarin het kind of ouder zich begeeft. Jeugdzorg en de kinderrechter zullen, naar mijn mening, niet oordelen voor dat ze de feiten kennen. En als een kind of de ouders niet veilig zijn, zou hiernaar gehandeld moeten worden. Hoe vervelend dit ook is en klinkt. Natuurlijk worden er fouten gemaakt, en natuurlijk worden er soms grove fouten gemaakt. Maar waarom vind iedereen dat je als ouder wel fouten mag maken. Want een ouder is ten slotte ook maar een mens. En dat je als hulpverlener geen fouten mag maken. Als een ouder mens is, wat is een hulpverlener dan? Een robot?!? Nee! Dit zijn ook mensen, en mensen maken nou eenmaal fouten. Als je op een fatsoenlijke manier de dingen op probeert te lossen, dan is het al een stuk makkelijker. En verloopt, naar mijn mening, het jeugdzorg traject een stuk soepeler. Maar misschien heb ik, met de jeugdzorg, geen erg vervelende dingen mee gemaakt. Ik ben niet om de 3 weken verhuisd. En ik heb me altijd thuis gevoeld op de locaties waar ik zat. Misschien is het voor mijn ouders heel anders. Die hebben het op een totaal andere manier beleefd en mee gemaakt. Ik was ten slotte "nog" maar 14 toen ik met jeugdzorg te maken kreeg. Misschien heeft mijn moeder wel dingen, waarvan ze zoiets heeft: Dit kan totaal niet door de beugel, dit had totaal anders gemoeten. Maar jammer genoeg kan ik geen gedachten lezen, en weet globaal wel haar mening. Maar niet in details.

Maar dat terzijde, natuurlijk ik ben ook wel eens afgewezen voor een job. En natuurlijk heb ik ook wel eens te horen gehad dat dit lag aan dat ik in de jeugdzorg zat. Maar lang niet zoveel als mijn medejongeren. Totdat... Ik dingen moest gaan regelen voor Ambulante Zelfstandigheid Training.. Ik werkte op dat moment bij Allerzorg en had niet genoeg geld om op mezelf te gaan wonen. Oplossing; Ik vraag een uitkering aan om me salaris mee aan te vullen. Zodat ik wel op mezelf kan...

Het begin van de ellende met de gemeente! Na een intake gesprek met mijn werkcoach werd de WIJ toegekend. En kreeg ik dus op mijn werk een aanvulling van de WIJ (wet inkomensvoorziening jongeren). Tot dat ik mijn eerste telefoontje kreeg van mijn toenmalige (ja, in 5 maanden tijd heb ik al een andere) inkomensconsulent belde. Ze had nog wat vragen aan mij. Vragen beantwoord, het was voldoende volgens haar. Mijn mobiele nummer voor de zekerheid achter gelaten en het nummer van de locatie waar ik woon. 1,5 week later... Mijn oude mentor komt naar mij toe, ze heeft 45 minuten met de gemeente aan de lijn gehad en geprobeerd duidelijk te maken dat ik niet in een instelling verblijf maar ook niet onder de AWBZ val. Gewoon onder jeugdzorg..  Ze moest het een stuk of 5 keer herhalen.. Maar de inkomensconsulent snapte het nog niet. Erger nog ik snapte der toen al niks meer van. Waarom had ik ook alweer mijn indicatie van jeugdzorg ingeleverd en een hulpverleningsplan ingeleverd om aan te tonen hoe mijn behandeling was. De gemeente kan niet logisch nadenken, was mijn conclusie.. TOT ik een brief kreeg waarin een besluit stond dat ik volgens de zak en kleedgeldnorm betaald ging worden, aangezien ik in een instelling verblijf. (definitie instelling: meer dan 12 uur zorg op een dag.) EN onder de AWBZ viel.. GEMEENTE ik krijg 8 uur begeleiding en zit in de JEUGDZORG!!Ik was er helemaal klaar mee ik was dus al anderhalve maand aan het vechten om mijn gelijk te krijgen. En dat gelijk had ik ook.. Daar was ik zeker van.. Mijn geduld was op, mijn energie om ook nog maar 1 cm moeite te doen voor ze.. Ik had het niet meer. Maar er moest toch een bezwaar komen binnen 6 weken.. Hoe schrijf je een bezwaar.. Ik zou het begod niet weten. En daarin tegen wou ik dat het goed gedaan zou worden en niet dat ik nog maanden bezig zou zijn om bezwaar op bezwaar te moeten gaan maken. Ik een jurist gevonden en gevraagd om hulp. Omdat ik onder bijstandsniveau zit is het "gratis" dus dat was het probleem niet... Nu na een strijd met de gemeente vanaf 29 juli heb ik vandaag 7 december, bijna 5 maanden later, eindelijk het vernieuwde besluit binnen gekregen en ik heb GEWONNEN.. En zijn ze eindelijk der achter gekomen dat ik wel gelijk had, en dat gewoon vanaf het begin af aan naar me hebben moeten luisteren... Ik ben niet gek.. En ook niet achterlijk..

Zelfs een gemeente waaronder jeugdzorg straks gaat vallen. Weet niet wat jeugdzorg precies is.. Is dit ook weer een verhaal van je had beter kunnen luisteren, minder naïef geweest moeten zijn... Misschien wel, maar wat ik eigenlijk met dit hele stuk wil zeggen is. Ondanks dat je een stempel op je gezicht gedrukt krijgt met jeugdzorg erop. Worden ook dingen je gewoon moeilijk gemaakt. Omdat er allerlei regeltjes en wetten aan verbonden zijn.. En mensen die ze moeten kennen ze simpel weg gewoon niet kennen.. Niet weten wat het inhoud, dus je bent bijzonder of lastig bent (zo word je gezien want ze moeten moeite voor je doen) en het daarom raar is en dus eng.. Want mensen zijn nou eenmaal bang en onzeker als ze niet weten wat het is, hoe het is, wat het inhoud.. Ze springen dan in allerlei bochten.. Maar vaak niet de goede.. Ik hoop dat er ooit een dag komt waarin jongeren in de jeugdzorg als normaal gezien worden, dat ze gewoon zijn zoals ieder andere op deze wereld... Maar vooral, ik hoop vooral, dat mensen er eens achter komen wat jeugdzorg precies is...

Lieve wereld, voor vandaag maar 1 wens dat alle jongeren over de hele wereld die het moeilijk hebben en in de jeugdzorg wonen of iets in die richting eens als normaal gezien worden en behandeld.. En niet als een uitzondering.. Slaap zacht tot morgen

Les..

Weer zo'n dag.. Les. Als ik iets niet "kan" volhouden is het een hele dag les van 08.30 tot 16.00... Een grotere opgave dan dat kan je me niet geven. Stil zitten op zo'n stoeltje, alleen maar moeten luisteren, niet overal door heen praten, niet opstaan, gedachten erbij houden én consenteren. Consentreren wat is dat? Stond dat ik mijn woordenboek? Eeeeuuh, eventjes kijken.. Ik heb het gevonden, op de allerlaatste bladzijden.. Ik slik dan wel heel (euhm) getrouw 2x op een dag medicatie. Maar toch het blijft erg moeilijk. Vooral na 3 uur. Ik mag er 3 op een dag. Maar als ik er om 15.00uur nog een neem slaap ik pas om 01.00 of later. Ik moet er elke dag nog steeds om 7 uur uit. Dus dat gaat hem niet worden ga ik je vertellen;) In een gesprek kan ik heel goed luisteren, dat komt door interactie. Ik word continu geprikkeld door de verhalen van een ander. En moet me dan ook maar op 1 ding focussen. Het gesprek. Of in een vergadering. Er is dan interactie en ruimte tussen iedereen. Dat is bij ons in de klas ook wel het geval. We hebben eens in de zoveel tijd les van 1 leraar. Zit namelijk bij een leer/werkproject. En zit dus ook met me collega's in de les. Constructie is wel fijn. Kleine klas. Alleen geen structuur, oja dat was de structuur dat er geen structuur was. Eventjes vergeten. Der is veel interactie tussen elkaar. Veel discussies (waar je naar mijn mening het meeste van leert) en veel gesprekken. Maar der is geen overzicht in de gesprekken/discussies. Tijdens al dat soort dingen praat iedereen door elkaar. En is het wel te volgen maar erg moeilijk. Dit krijg ik zelfs van collega's te horen. Die geen ADHD hebben. Altijd wel fijn om te merken dat het niet alleen aan mij ligt. Bij een 1 op 1 gesprek is dat anders. Over het algemeen laat je elkaar gewoon netjes uitpraten en kan je dus goed luisteren naar de andere. Net zoals een goed georganiseerde vergadering, praat je allemaal na elkaar en is er ruimte voor elkaars mening, opvatting.. En is het voor mij goed te volgen. En dan kan zelfs IK stil zijn... Dit doormiddel van een notitieblokje voor me neer te leggen. En de dingen die ik echt wil zeggen op te schrijven. Zo had ik bij de laatste vergadering van 29 november, de neiging om heel dringend te vragen of het raam open mocht het was erg warm. Maar de discussie was net lekker opgang, dus ben ik niet van mening dat ik daar met de "onnodige" vraag tussen moet komen. Op het moment dat ik het dan opgeschreven heb. Heb ik het van me af gezet. Dit doe ik ook met woorden. Der worden me soms woorden om de oren gegooid waarvan ik het bestaan niet kende... Op schrijven en thuis op zoeken of aan andere vragen.. Heel makkelijk! En volg ik het gesprek nog steeds... Alleen ik doe momenteel een niveau 2 opleiding terwijl ik 2 jaar havo gedaan heb en daarna vmbo-tl en een diploma heb met 5x een 7.. Dus moeilijke woorden komen er niet in voor. En om te zeggen dat ik het moeilijk vind, nee. Tuurlijk snap ik soms dingen niet. Maar ik heb een half jaar in de zorg gewerkt en 1,5 jaar een spw opleiding gedaan. Dus toezicht en beveiling is totaal nieuw voor me. Daarom vind ik het niet gek dat ik soms niet dingen snap. Wat ik wel heel erg mis is verdieping. We hadden het over communicatie en we kregen wel diep gang. Doormiddel van discussie maar we gingen bijvoorbeeld geen gesprek uitpluizen. Waarom zegt de een dit, wat had je beter kunnen doen, hoeveel procent van de communicatie is lichaamstaal, en hoeveel verbaal.. Zo kan ik nog wel eventjes doorgaan. Wat ik dan wel een giller vind is mijn stelling: Je kan iemand de grond in boren met respect. De hele klas inclusief leraar was het hier niet mee eens. Ik sta er nog steeds achter. Op het moment dat je gaat schelden ect. kan je iemand de grond inboren zonder respect. Maar op het moment dat jij je mening over iemand verteld die niet positief is kan je dit op een respectvolle manier doen en net zolang door gaan tot iemand jankt ect. Maar dit is wel zonder te schelden, vloeken ect... Wat ik dan wel een giller vind is dat mensen zelfs in hun pauze er nog over verder gaan discuseren... Gelukkig was mijn oma het wel met me eens...



Vanmiddag nog wat kreten die ik op gepikt had uit het lesboek op twitter neer gegooid.. Vond ze wel gaaf en heel erg waar..

Vanmorgen kreeg ik van een twitteraar een heel mooi gedicht. Naar aanleiding van mijn blog gisteren. Ze vond m wel heel toepasselijk, na het gelezen te hebben. Ze heeft 180% gelijk. Ik hoop dat "onze" mening gedeeld word. Want zeg nu zelf hij is wel onwijs gaaf!

LUISTEREN

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij adviezen te geven
dan doe je niet wat ik je vraag

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij te vertellen waarom
ik iets niet zo moet voelen als ik het voel,
dan neem je mijn gevoelens niet serieus

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij denkt dat je iets moet doen om
mijn problemen op te lossen,
dan laat je mij in de steek,
hoe vreemd dat ook mag lijken

Misschien is dat de reden
waarom voor sommige mensen bidden werkt,
omdat God niets terugzegt
en hij geen adviezen geeft
of probeert dingen voor je te regelen

Hij luistert alleen maar
en vertrouwt erop
dat je er zelf wel uitkomt

Dus, alsjeblieft, luister alleen maar naar
me en probeer me te begrijpen

En als je wilt praten, wacht dan even en
ik beloof je dat ik op mijn beurt naar jou
zal luisteren

Leo Buscaglia


Lieve wereld, ik heb een vraagje. Waarom heeft niet iedereen respect voor alles en iedereen. En doen we naar tegen andere mensen of anderemans spullen. Kunnen we niet allemaal positief en respectvol zijn. Ik doe in iedergeval mijn best! Slaap lekker wereld tot morgen!

Luisteren

Voor het "eerste" een blog schrijven. Voor het eerst  is het niet, ik heb al meerdere malen een blog proberen bij te houden, maar het is me nog steeds niet gelukt. 3x is scheepsrecht zeggen ze toch altijd? Dus bij deze ga ik me proberen aan me eigen belofte te houden, om regelmatig een blog bij te houden.

Ik zou iets over mij vertellen. Mijn passies is: het wel en wee in de jeugdzorg. Vele vinden het best wel raar aangezien ik "pas" 18 ben. Maar ik geniet er van, hoe raar dit ook klinkt. Ik geniet niet van alle problemen die er zijn in de jeugdzorg. Maar ik geniet er van als ik mijn visie kan delen. Niet dat ik van mening ben dat ik het wiel heb uitgevonden. Maar ik denk dat sommige dingen veel beter kunnen. En ik ben van mening dat dit gebeurd door te LUISTEREN naar elkaar. Dit geldt niet alleen voor de jeugdzorg. Maar voor het hele leven. Tijdens een vergadering over clientenparticipaties van het CMO flevoland in samenwerking met het LCFJ bracht ik de kreet in: "De transitie van jeugdzorg en preventie kan je vervangen door 1 woord: Luisteren." Voor mij was het iets nogmaals, en vrij logisch. Maar de reacties achteraf van Jacco (LCFJ) en een aantal andere kon ik concluderen dat ze het een mooie zin vonden, maar vooral erg waar. Persoonlijk zie ik er nog steeds niks "bijzonders" in. De dag na de vergadering werd ik benaderd door iemand die bezig is met informatie te verzamelen om een boek te schrijven. Alleen door die ene enkele zin.. Ik dacht bij mezelf ik zou wel iets goeds gezegd hebben. Nog een keer bekijken van de zin kan ik nog steeds niet verzinnen wat er zo bijzonder aan is. Het is toch normaal.

Als kind werd mij geleerd te luisteren naar anderen, niet dat ik dat gedaan heb maar dat ter zijde. Ieder kind krijgt dat normaal gesproken toch mee. Maar hoe kan het dan als we hulpverlener of ouder of voogd of rechter of werknemer of werkgever of bestuurders ga zo maar door, zijn dat het dan niet eens meer normaal is. En dat de zin "Mijn wil is wet" geld in plaats van: laten we eens luisteren naar de mensen die in de zorg zitten, of naar de werknemers die het werk uitvoeren of misschien laat we eens luisteren naar de ander. Je medemens. Misschien klinkt het zo normaal. Maar ik verbaas me zo vaak dat het niet gebeurd. Nergens, op me werk niet, bij de gemeente niet. Ik stel me constant de vraag: "Hoe kan het dat iets wat we als eerste geleerd hebben er nu niet meer toe toen?" Zo lijkt het.

En nog zo iets, mensen belachelijk maken. Als ik ergens een hekel aan heb, is dat het wel. Ik zag laatst kennis een fout maken, en meteen vond de hele wereld het leuk om deze kennis belachelijk te maken. Over hem praten in negatieve sfeer, hem na doen en al dat soort fratsen. Maar alles wat we doen in het leven heeft een reden. Ik sta op, waarom ik heb dorst. Bij alles wat je doet zit een achterliggende reden. Hoe kunnen we ergens over oordelen als we deze achterliggende gedachten niet kennen? In mijn mening kan dit niet, maar soms voel ik me daar de enige in. En lijkt het of ik iets heel raars zeg. Ik ben druk, maar niet zonder reden. Ik heb ADHD. Kan ik daar wat aan doen? Nee, behalve me medicatie maar die stopt t praten niet. Als ik een half weekje niet op het werk geweest omdat ik op de fietsenstalling moest gaan zitten of omdat ik bij de kubus toezicht moest houden en ik terug kom krijg ik te horen. "Het was wel heerlijk rustig zonder jou." Auw, een mes steek midden tussen me ribben.

Ik vecht al een hele tijd om gezien te worden wie ik ben. Ik ben te zwaar, en heb obesitas. Maar dat betekend niet dat ik mij voor stel:"Hallo ik ben Priscilla, ik heb obesitas." Nee. Ik ben Priscilla, ik ben niet anders met een aantal kilo's meer dan een aantal kilo's minder. Soms heb ik het gevoel dat mensen me zien als dat meisje die druk is en veel praat of te zwaar is of...... Een beetje kortzichtig vind je niet? Waarom zijn er niet mensen die verder kijken dan hun neus lang is.

Ik hoop niet dat ik als een klager over kom.

Mijn 2 levenspreuken:
"Wel blijven lachen hé, wat er ook gebeurd."
"Alles komt goed kost alleen tijd en geduld..."

"Lieve wereld, ik heb een vraagje. Waarom zijn mensen zo kortzichtig, waarom luisteren mensen niet. Maar vooral waarom zijn er zoveel mensen negatief. Er is zoveel moois om voor te leven. Waarom kan er niet 1 dag zijn dat alle mensen lachen...? Slaap zacht wereld tot morgen"